القرآن الكريم (فارسى) — الصفحة ٦٠

آل عمران ، مدنى ، 200 آيه

3 / 179 - 171

171 . شادى مىكنند به نيكوداشتى از خداى و افزونى و كه خداى نيست نكند مزد گروندگان را .

172 . آنانى كه پاسخ كردند مر خداى را و فرستاده ، از پس آنچه رسيد ايشان را ريش ، مر آنانى را كه نيكويى كردند از ايشان و پرهيزكارى كردند مزدى بزرگ .

173 . آنانى كه گفت مر ايشان را مردمان : بدرستى كه مردمان لشكر فراهم كردند شما را ، پس ترسيد ازيشان پس افزود ايشان را گرويدنى و گفتند بسندهء ما خداى و نيك‌كار ساز .

174 . پس بازگشتند به نيكوداشتى از خداى و افزونى نبسود ايشان را بدى و پىروى كردند خشنودئ خداى را و خداى خداوند افزونى بزرگ .

175 . بدرستى كه آنتان ديو مىترساند دوستان خويش را ، پس مترسيد ازيشان و ترسيد از من اگر هستيد گروندگان .

176 . و اندوهگن مكناد ترا آنانى كه مىشتابند در ناگرويدگى ، بدرستى كه ايشان هرگز زيان نكند خداى را چيزى .

مىخواهد خداى كه گرداند ايشان را بهرهء در آن جهان و مر ايشان را عذابى بزرگ .

177 . بدرستى كه آنانى كه خريدند ناگرويدن به گرويدن ، [ 88 ] هرگز زيان نكند خداى چيزى و مر ايشان را عذابى دردناك .

178 . و مپندار آنانى را كه نگرويدند بدرستى كه آنچه فرا مىگذاريم مر ايشان را بهتر است مر تنهاى ايشان را .

بدرستى كه فرو مىگذاريم ايشان را تا افزايند بزهء و مر ايشان را عذابى خواركننده .

179 . نبود خداى گذارد گروندگان بر آنچه شما بر آن تا جدا كند پليد را از پاك و نبود خداى تا ديده‌ور كند شما را بر ناپيدايى و لكن خداى برگزيند از فرستادگانش آنى را كه خواهد پس گرويد به خداى و فرستادگان او . و اگر گرويد و پرهيزيد پس مر شما را مزدى بزرگ .