القرآن الكريم (فارسى) — الصفحة ٥٥٥

پاداشت دادن

پاداشت

پاداشت

پاداشت : ثَواباً انجات پادشاهى مر خداى راست سزا او بهتر است پاداشت .

هُنالِكَ الْوَلايَةُ لِلَّهِ الْحَقِّ هُوَ خَيْرٌ ثَواباً ( كهف 44 ) پاداشت كاربردى ديگر است از واژهء پاداش يا پاداشن كه در متون فارسى نمونه‌هاى بسيار دارد :

جفا باشد به عشق اندر بتر زين * كه پاداشن دهى مهر مرا كين

( ويس و رامين ، ص 387 ) در نوشته‌هاى فارسى داش و داشن هم در معنى پاداش و پاداشن و پاداشت به كار رفته است :

هميشه داش ازو شاكرست و زر به گله * ازانكه كرده مر اين را عزيز و آن را خوار

( ديوان عنصرى ، ص 309 )

بدين رنج و بدين گفتار نيكو * ترا داشن دهاد ايزد به مينو

( ويس و رامين ، ص 156 )

نپذرفت ايچ داشن دايه از رام * به دو گفت اى شه فرخنده بركام

توى چشم مرا خورشيد روشن * مرا ديدار تو بايد نه داشن

( ويس و رامين ، ص 157 ) چنين به نظر مىرسد كه پا - در پاداش يا پاداشت در جاى پيشوندى براى داش و داشن را دارد .

داشاد در معنى پاداش و گاه با اندك گشايش معنايى ، واژهء ديگرى است كه به نظر مىرسد از هم نشينى داش با پسوند - اد ساخت گرفته است .

خواستم با نياز و داشادش * پدر اينجا به من فرستادش

( ديوان عنصرى ، ص 343 ) داش و داشاد هر دو در معنى پاداش است و پسوند - اد ظاهرا تفاوت معنايى ويژه‌اى براى واژهء داشاد درست نكرده است .

براى نمونه‌هايى از كاربرد پاداشت - : ترجمهء تفسير طبرى ، ص 417 و 902 و 928 .

پاداشت دادن

پاداشت دادن

پاداشت داد ايشان را : أَثابَهُمْ