القرآن الكريم (فارسى) — الصفحة ٢٦

بقره ، مدنى ، 286 آيه

2 / 207 - 198

198 . نيست بر شما [ 37 ] گناهى كه جوييد افزونئ از پروردگار شما پس چون بازگرديد از عرفات پس ياد كنيد خداى را نزد مزدلفه و ياد كنيد او را چنان كه راه نمود شما را و بدرستى كه بودند از پيش آن هراينه از گمراهان .

199 . باز پس بازگرديد از آنجا كه بازگشت مردمان و آمرزش خواهيد از خداى بدرستى كه خداى آمرزگار است بخشايشگر .

200 . پس چون گذاريد كارهاى حجّ خويش را پس ياد كنيد خداى را همچو ياد كردن شما پدران خويش را يا سختر ياد . پس از مردمان آن كه گويد پروردگار ما ده ما را در اين جهان و نيست او را در آن سراى از بهرهء .

201 . و از ايشان آن كه مىگويد : پروردگار ما ده ما را در اين سرا نيكئ و در آن سرا نيكئ و نگاه دار ما را از عذاب آتش .

202 . اينان ايشان را بهرهء از آنچه ورزيدند و خداى زود شمار .

203 . و ياد كنيد خداى را در روزهاى شماردگان پس هر كه شتابد در دو روز پس نه گناهى برو و هر كه پس ايستد پس نه گناهى برو مر آن را كه پرهيزد و ترسيد از خداى و دانيد كه شما به او گرد كرده شويد . [ 38 ]

204 . و از مردمان آنى كه به شگفت آرد ترا گفتار او درين زندگانى نزديكتر و گواه گيرد خداى بر آنچه در دل او و او سخت پيكار .

205 . و چون برگردد شتابد در زمين تا تباهى كند در آن و نيست كند كشت را و نژاد را و خداى دوست نمىدارد تباهى را .

206 . و چون گفته شود او را بترس از خداى گيرد او را بزرگى با بزه پس بس او دوزخ و هراينه بدا بستر .

207 . و از مردمان آن كه باز خرد خويشتن [ را ] جستن خشنودئ خداى و خداى مهربان به بندگان .