القرآن الكريم (فارسى) — الصفحة ٣١٩

شعراء ، مكّى ، 227 آيه

26 / 208 - 183

183 . و مكاهيد مردمان را چيزهاى كالاهاى ايشان را و تباهى مكنيد و مكوشيد در زمين تباهى كنندگان .

184 . و بترسيد از آن خدايى كه آفريد شما را و آن گروه را پيشينگان .

185 . گفتند : هراينه هراينه تو از جادويى كرده شدگانى .

186 . و نيستى تو مگر آدمئ مانند ما و بدرستى كه گمان مىبريم ترا [ 477 ] هراينه از جملهء دروغ‌گويان .

187 . پس بيفكن بر ما پارهء از آسمان اگر هستى از جملهء راست‌گويان كه دعاى تو مستجاب است .

188 . گفت شعيب : پروردگار من دانا به آنچه مىكنيد شما .

189 . پس به دروغ داشتند او را پس گرفت ايشان را عذاب روز سايه تافته و آن ميغ سياه بود كه آتش باريد ، بدرستى كه آن بود عذاب روز بزرگ .

190 . بدرستى كه در اينت است هراينه نشانى و عبرتى حجتى و عجبى « 1 » و نبود بيشتر ايشان گروندگان .

191 . و بدرستى كه پروردگار تو هراينه او بىهمتاست بخشاينده .

192 . و بدرستى كه اين قرآن هراينه فرو فرستادهء پروردگار جهانيان است .

193 . فرود آورد آن جبرئيل استوار بر وحى .

194 . بر دل تو اى محمّد و محفوظ تو گشت تا باشى از بيم كنندگان خلق را .

195 . به زفانى تازى آشكار هويدا و پيدا .

196 . و بدرستى كه اين هراينه در نوشته‌هاى پيشينيان است .

197 . ا و نبود مر ايشان را نشانى و عبرتى كه همىداند او را دانشمندان پسران يعقوب يعنى عبد اللّه بن سلام و ياران او

198 . و اگر فرو فرستاديمى آن قرآن را بر برخى عجميان بد زبانان .

199 . پس بر خواندى آن را بر ايشان نبودندى او را گروندگان .

200 . همچنانت در آورديم آن كفر و تكذيب را در دلهاى گناه‌كاران تا حجت ظاهر گردد بدان بريشان .

201 . نگروند به آن تا بينند عذاب دردناك را يعنى مرگ و قيامت .

202 . پس بيايد ايشان را ناگاهى و ايشان ندانند .

203 . پس گويند هيچ ما [ 478 ] زمان داده شدگان هستيم .

204 . ا پس به عذاب ما همىشتابند ؟

205 . ا پس هيچ ديدى اى محمّد اگر برخوردارى دهيم ايشان را سالها بدين دنيا ؟

206 . بازپس آيد ايشان را آنچه بودند كه وعده كرده مىشوند .

207 . بىنياز نكند نكرد از ايشان آنچه بودند برخوردارى داده مىشوند .

208 . و نيست نكرديم هيچ دهى را مگر كه مر آن راست بيم‌كنندگان .

( 1 ) . م : « عجتى »