القرآن الكريم (فارسى) — الصفحة ٣١٥

شعراء ، مكّى ، 227 آيه

26 / 102 - 73

73 . يا سود كنند شما را اگر پرستيد يا زيان كنند شما را اگر نپرستيد ؟

74 . گفتند : نه كه يافتيم پدران خويش همچنانت مىكنند .

75 . گفت ابراهيم : ا پس ديديد آنچه بوديد كه مىپرستيد ؟

76 . شما و پدران شما ، پيشينگان .

77 . پس بدرستى كه ايشان دشمنند مرا مگر پروردگار جهانيان مگر آن كسى كه رب العالمين را پرستيد .

78 . آنى كه بيافريد مرا پس او راه نمايد مرا يعنى هدايت نيافريند مرا مگر آن كسى كه آفريد مرا .

79 . و آنى كه او خوردنى دهد مرا آن طعام كه خواهد و آب دهد مرا از آن كه خواهد يعنى مرا روزى او دهد و او پروراند .

80 . و چون بيمار شوم پس او تندرستى دهد مرا .

81 . و آن كه بميراند مرا باز زنده كند مرا .

82 . و آنى كه اميد مىدارم كه بيامرزد مرا [ 471 ] گناه مرا روز پاداشت .

83 . اى پروردگار من ! ببخش مرا درستى در گفتار نبوت و برسان مرا به آن شايستگان پيغمبران .

84 . و گردان براى من زفان راست ثناى نيكو در پسينيان .

85 . و گردان مرا از ميراث داران بهشت با نعمت .

86 . و بيامرز مر پدر مرا كه او بود از گمراهان .

87 . و رسوا مكن مرا در روزى كه برانگيخته شوند خلق .

88 . آن روز كه سود ندارد مالى هيچ خواستهء و نه پسران .

89 . مگر آنى كه آمد خداى را به دل رسته و پاك كه درو شك و افك نى .

90 . و نزديك آورده شد شود بهشت مر پرهيزكاران را .

91 . و پديد آورده شد شود دوزخ براى بىراهان يعنى كافران .

92 . و گفته شد شود : مر ايشان راست كجاست آنچه بوديد كه مىپرستيديد . 93 . از فرود خداى ، هيچ يارى دهند شما را يا هيچ كينه كشند براى خود ؟

94 . پس گرد كرده شدند در افكنده شوند در آن ايشان و گمراهان .

95 . و لشكرهاى ابليس همه‌گان يعنى مطيعان او را از آدمى و پرى .

96 . گفتند و ايشان در آن پيكار همىكنند با يكديگر .

97 . سوگند به خداى بدرستى كه بوديم هراينه در گمراهى پيدا اين گويند شياطين را .

98 . آنگاه كه برابر مىكرديم شما را با پروردگار جهانيان يعنى شما را پرستيديم از دون خداى .

99 . و گمراه نك [ رد ] ما را يعنى نخواند ما را به ضلالت مگر گناه‌كاران يعنى ابليس و شياطين .

100 . پس نيست ما را از هيچ خواهشگران .

101 . و نه دوستى [ 472 ] دل سوز .

102 . پس اگر ثابت بودى ما را بازگردانيدن بازگشتنى به دنيا پس ببوديمى از گروندگان .