القرآن الكريم (فارسى) — الصفحة ٢٤٥

بنى اسرائيل ، مكّى ، 111 آيه

17 / 86 - 75

75 . آنگاه هراينه چشانيديمى ترا دوبارهء زندگانى و دوبارهء مرگ ، باز پس نيافتى براى خويش بر ما يارىگرى .

76 . و بدرستى كه نزديك شدند هراينه بلغزانند ترا از زمين [ 363 ] تا بيرون آرند ترا از آن و آنگاه درنگ نكنند پس تو مگر اندكى .

77 . راه آنى كه هراينه فرستاديم پيش تو از فرستادگان ما و نيابى مر راه ما را گردانيدنى .

78 . به پاى دار نماز را وقت گشتن آفتاب تا تاريكى شب و خواندن بامداد بدرستى كه خواندن بامداد هست حاضر آمده .

79 . و از شب ، پس بيدار باش به آن افزونى مر ترا ، شايد كه برانگيزد ترا پروردگار تو جاى ايستادن ستوده .

80 . و بگوى ، اى پروردگار ! درآر مرا جاى درآوردن راستى و بيرون آر مرا بيرون آوردن راستى و گردان براى من از نزد خويش دستى و قوّتى يارىگر .

81 . و بگوى ، آمد راستى و نيست شد ناراست بدرستى كه ناراستى هست نيست شده .

82 . و فرو مىآريم از نبى آنچه آن به شدن است و بخشايشى مر گروندگان را و نمىافزايد ستمكاران را مگر زيان‌كارى .

83 . و چون نيكوداشتى كنيم بر آدمى ، روى گرداند و دور گرداند پهلوى خود را و چون ببسايد او را بدى ، باشد نوميد .

84 . بگوى ، هر كسى كار كند بر ماننداى خويش [ 364 ] پس پروردگار شما داناتر به آن كسى كه او نموده‌تر راهى .

85 . و مىپرسند ترا از جان . بگوى ، جان از كار و فرمان پروردگار من است و داده نشديد از دانش مگر اندكى .

86 . و اگر خواهيم ، هراينه ببريم به آنى پيغام كرديم به تو ، بازپس نيابى براى خود به آن بر ما نگه‌بانى .