القرآن الكريم (فارسى) — الصفحة ٢٣٤
نحل ، مكّى ، 128 آيه
16 / 93 - 86
86 . و چون بيند آنانى كه انباز آوردند انبازان خويش را ، گفتند : پروردگار ما ! اينان انبازان مااند آنانى كه بوديم همىخوانديم از فرودت . پس اندازند به ايشان گفتار را ، بدرستى كه شما هراينه دروغ گويانيد .
87 . و اندازند به خداى آن روز ، آشتى را و گم شود از ايشان آنچه بودند كه همىساختند .
88 . آنانى كه نگرويدند و بازداشتند از راه خداى افزوديم ايشان را عذابى زبر عذاب به آنچه بودند كه تبه‌كارى همىكردند .
89 . و روزى كه برانگيزيم در هر گروهى گواهى بر ايشان از تنهاى ايشان و آورديم ترا گواه بر اينان و فرو آورديم بر تو قرآن را پديد كردنى مر هر چيزى و راه نمودنى و بخشايشى و مژدهء مر گردن نهندگان را .
90 . بدرستى كه خداى همىفرمايد به داد و نيكويى كردن و دادن خداوند خويشى و باز همىدارد از زشت و ناشناخته و ستم كردن . پند همىدهد شما را تا مگر شما پند گيريد .
91 . و به سر بريد به پيمان خداى چون پيمان بستيد و مشكنيد سوگندان را پس استوار كردن آن ، و بدرستى كه كرديد [ 347 ] خداى را بر خويشتن پذرفتارى . بدرستى كه خداى مىداند آنچه مىكنيد .
92 . و مباشيد همچو آن زنى كه واكرد رشتهء خويش را از پس نيرو تاب بازدادنى . فرا همىگيريد سوگندهاى خويش را فريفتى در ميان خويش كه باشد گروهى آن افزون‌تر از گروهى . هراينه آزمون مىكند خداى به آن ، و هراينه پيدا كند مر شما را روز رستخيز آنچه بوديد در آن كه ناسازى همىكرديد .
93 . و اگر خواستى خداى ، هراينه كردى گروهى يكى و ليكن گمراه كند آن را كه خواهد و راه نمايد آن را كه خواهد و هراينه پرسيده شويد از آنچه بوديد كه همىكرديد .