بحار الأنوار (ج67 و 68) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٧٩

باب 56 در طاعت و تقوى و ستايش متّقين و صفات و علائم آنان و اينكه ميزان ارزش و شرط قبولى عمل تقوى است

كه قبلا مرتكب شده‌اند چشم پوشى كرده وَ لَأَدْخَلْناهُمْ و آنان را ببهشت داخل مينمائيم چون اسلام و ايمان گناهان گذشته را محو نموده و ميشويد هر چند زياد و بزرگ باشد .

وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ از آن خدائى كه به او ايمان داريد بپرهيزيد با اين بيان زيبا و لطيف ترغيب بتقوى مينمايد .

وَ لَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ خانه آخرت براى اهل تقوى بهتر است . چون آن خانه و جايگاه هميشگى و لذتها و منافعش از هر گونه رنج و ناراحتى خالص و پيراسته است أَ فَلا تَعْقِلُونَ آيا توجه نداريد كدام يك از اين دو ( دنيا و آخرت ) بهتر است ؟ وَ ما عَلَى الَّذِينَ يَتَّقُونَ مِنْ حِسابِهِمْ حساب آن افرادى كه در باره آيات و حقائق دينى گفتگو نموده و ايراد و اشكال ميكنند مربوط باهل تقوى نيست و مسئوليت اينها را ندارند و لكن ذكرى فقط بايد تذكراتى به آنان داده شود لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ باشد كه آنها تقوى را انتخاب نموده و از اين كارها دورى نمايند . لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ از گمراهى و ضلالت و از جدائى از حق و حقيقت بپرهيزيد لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ از اثر پيروى از قرآن و عمل به او مشمول رحمت خداوندى باشيد .

وَ لِباسُ التَّقْوى گفته شده يعنى خوف و ترس از خدا . وَ لِتَتَّقُوا دنبال هشدارهاى پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله تقوى را پيش گرفته وَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ بوسيله تقوى مشمول رحمت شويد وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا اگر مردمان قرى و قصبات ايمان آورند و از شرك و معصيت پرهيز نمايند لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ خيرات و بركات را بر آنها توسعه داده و از هر طرف وسائل يسر و آسايش را براى آنان فراهم ميكنيم بوسيله بارانهاى مفيد و بموقع و پرورش نباتات و غير اينها . إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّيْطانِ اهل تقوى بهنگام تماس شيطان كه در گرد آنان و در اطراف آنها طواف مىكند و در كمين اضلال و گمراه‌گرى است تَذَكَّرُوا فرصت بشيطان نميدهند و تحت تأثير وسوسه او قرار نميگيرند و به ياد اوامر و دستورات خداوند هستند فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ لغزش‌گاه‌ها و دامهاى شيطان را مىبينند و خود را از سقوط حفظ مينمايند و در كافى و تفسير عياشى از حضرت صادق عليه السّلام نقل شده كه فرمود اين آيه نظر به حال آن بنده‌اى دارد كه بفكر گناه مىافتد ولى فورا متذكر خداوند شده و از آن گناه چشم ميپوشد و در تفسير چنين گفته شده كه هنگامى كه شيطان آنها را به ياد گناه و معصيت آورده و ترغيب به آن مىكند آنان نام خدا را برده و به ياد حق ميشوند و با بصيرت و روشنگرى عواقب شوم و خطرناك گناه را مىبينند .

يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقاناً يكى از ثمرات تقوى هدايت و راه‌يابى درونى و قلبى است كه با اين حالت حق و باطل را از هم تشخيص ميدهند ، و در تفسير است كه خداوند علم و دانش و بينشى عنايت ميفرمايد كه حق و باطل را از هم جدا مىكند وَ يُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ زشتىها