الصحيفة السجادية (فارسى) — الصفحة ٢١١

نيايش سى و دوم [ 1 ]

به من ارزانى دار و از آنچه بيمناكم امان ده و رحمت سودمند خويش صلهء من ساز ، كه تو كريم‌تر كسى هستى كه دست سؤال پيش او دارند .

اى خداوند من ، همچنان كه مرا در اين جهان فانى ، در محضر اقران و همسران پردهء عفو بر گناهان كشيدى و فضل و احسان خويش ارزانى داشتى ، در آن جهان باقى هم در محضر ملائكهء مقرب و رسولان مكرّم و شهيدان و صالحان ، از رسوايى نزد آن همسايه كه گناهان خود از او پوشيده مىداشتم و آن خويشاوند كه در اعمال نهانى خود از او شرم مىداشتم ، در پناه خود دار .

اى پروردگار من ، به آنان اعتماد نكردم كه راز مرا پوشيده دارند و به تو - اى پروردگار من - اعتماد دارم كه مرا مىآمرزى و تنها تو شايان آنى كه بر تو اعتماد كنند . تو بخشنده‌ترين كسان هستى كه به او روى توان كرد ، تو مهربان‌ترين كسان هستى كه از او رحمت توان خواست .

پس بر من رحمت آور .

بار خدايا ، من قطره آبى بى مقدار بودم كه مرا از پشت پدر از ميان آن استخوان‌هاى درهم فشرده و راههاى باريك به تنگناى رحم مادر - در پس آن پرده‌ها كه بر آن پوشيده‌اى - فرو افكندى . مرا از حالى به حالى در آوردى ، تا آنگاه كه صورتى تمام يافتم و اعضا و جوارح من قوام گرفت ، آن سان كه در كتاب خود آورده‌اى : نطفه‌اى بود آن را خونى لخته ساختى ، سپس چيزى همانند گوشت جويده ، سپس استخوان آفريدى و آن استخوان به گوشت پوشانيدى و مرا چنان كه خود خواسته بودى ، آفرينش ديگر دادى . [ 3 ] . تا چون نيازمند روزى تو شدم و از

[ 3 ] اشاره است به اين آيه : ثم خلقنا النطفة عَلَقة فخلقنا العلقة مضغة فخلقنا المضغة عظاماً فكسونا العظامَ لحماً ، ثم أنشأناه خلقاً آخر ، فتبارك اللّه احسن الخالقين . ( سورهء 23 - آيهء 14 )