امام على (ع) در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ١٧٨

زهد على ( ع ) براى فقرزدايى از جامعه

وَيْحَكَ إِنّىِ لَسْتُ كَأَنْتَ ، إِنَّ اللَّهَ فَرَضَ عَلَى أَئِمَّةِ الْعَدْلِ أَنْ يُقَدّرُوا أَنْفُسَهُمْ بِضَعَفَةِ النَّاسِ كَيْلَا يَتَبَيَّغَ بِالْفَقِيرِ فَقْرُهُ . » « 1 »

؛

اين خانهء فراخ در دنيا به چه كارت آيد كه در آخرت نيازت به چنين خانه‌اى بيشتر شايد ! آرى و اگر خواهانى بدان به آخرت برسى ، مىتوانى در آن به پذيرايى مهمان بپردازى و با خويشاوندانت پيوند داشته باشى و حقوق شرعيه از آن خارج سازى و بدينسان به آخرت نيز خواهى رسيد .

[ علاء گفت : اى امير مؤمنان ! از برادرم عاصم بن زياد به تو شكايت مىكنم . فرمود : چرا ؟

گفت : جامه‌اى پشمين به تن كرده و از دنيا روى برگردانده است . امام فرمود : او را نزد من بياوريد . ( چون نزد وى آمد به او گفت : ) ]

اى دشمنك خود ! همانا شيطان پليد تو را سرگشته كرده و از راه بدر برده است . بر زن و فرزندانت رحم نكردى ( كه درويشى و تنهايى پيشه گرفتى ) . آيا باورت اين است كه خداوند براى تو پاكيزه‌ها را حلال كرده و ناخشنود است كه تو از آنها بهره‌مند گردى ؟ تو نزد خدا فرومايه‌تر از آنى كه مىپندارى ! [ گفت : اى امير مؤمنان ، خودت در پوشاك ، زبر و خشن و در خوراك ، سخت و دشوار گزيده‌اى ! فرمود : ]

واى بر تو ! من چون تو نيستم ، كه خدا بر پيشوايان دادگر واجب فرموده خود را با مردم ناتوان برابر نهند تا اينكه تنگدستىِ فقير ، او را به هيجان و نگرانى واندارد .

على ( ع ) كه بزرگ شده و تربيت يافتهء مكتب رسول خدا ( ص ) است در تمام مراحل زندگى خويش ، او را الگوى خود قرار داده و در تبعيت از سنّت آن بزرگوار هرگز غفلت نورزيده و اندكى به خود سستى راه نداده است . رسول خدا ( ص ) نيز وقتى كه شنيد بعضى از يارانش در دورى گزيدن از دنيا و محروم نمودن خويش از نعمت‌هاى حلال و پاكيزه ، شيوه رهبانيت را پيش گرفته و در تصميم خود هم پيمان شده‌اند ، براى مخالفت با چنين شيوه و نماياندن راه‌درست و خدا پسندانه ، سخنى شيوا فرمود كه در روايتى به شرح زير آمده است :

( 1 ) . نهج‌البلاغه ، خطبه 209 .