امام على (ع) در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ١٣٢
على ( ع ) و شجاعت بىنظير او
بشرى مىآيد فروتر از آن است خصيصه‌اى را كه زاييده انديشه والاى على ( ع ) است ، به تصوير در آورد .
چگونه قابل تصور است شجاعت كسى كه يك ضربهء شمشيرش از عبادت و اعمال تمام انسان‌ها و جنّيان برتر واقع مىشود ! ؟
چگونه ممكن است از شجاعت كسى سخن به ميان آيد كه دربارهء او نداى ملكوتى جبرئيل و فرياد رساى محمد ( ص ) با عبارت :
« لا سيف الا ذوالفقار ولا فتى الا علىّ »
در پهنه گيتى و امتداد تاريخ تا روز قيامت طنين افكنده است !
اين بشر چه مىتواند بگويد در شجاعت كسى كه خود فرمود :
« وَ اللَّهِ لَوْ تَظاهَرَتِ الْعَرَبُ عَلَى قِتالىِ لَما وَ لَّيْتُ مُدْبِراً » « 1 »
؛
سوگند به خدا اگر تمام عربها براى جنگ با من به پشتيبان همديگر برخيزند و در مقابلم بايستند ، هرگز به آنها پشت نخواهم كرد !
چگونه ممكن است به مفهوم واقعى شجاعت كسى رسيد كه از فراق يار در آتش عشق او مىسوخت و لحظه وصال يار برايش شيرين‌ترين لحظه‌هاى حيات بود و با نداى « فُزْتُ وَرَبِّ الْكَعْبَةِ » قرين گشت .
و چگونه است شجاعت كسى كه تاريخ با تمام صداقت و راستىاش گواهى مىدهد كه :
- هرگز عجز و ناتوانى او را در برابر دشمنان نديد .
- از هيچ كس نترسيد و هرگز از نبرد با كسى فرار نكرد .
- هيچ ضربه‌اى بر دشمن وارد نساخت كه به دومى احتياج باشد .
- زره او هرگز پشت نداشت .
- با هيچ احدى مبارزه نكرد مگر اينكه او را از پاى در آورد يا اسيرش نمود و يا پس از پيروزى از او درگذشت . . . !
( 1 ) . نهج‌البلاغه ، نامه 45 .