امام على (ع) در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ١١٥
على ( ع ) همگام با قرآن همراه با سنّت
در روايتى از جعفر بن محمد الصادق ( ع ) آمده است كه مىفرمايد :
على ( ع ) به همراه رسول خدا ( ص ) پيش از رسالت نور مىديد و صدا و آوا مىشنيد . و رسول خدا ( ص ) به او گفت : اگر من پايان بخش پيامبران نبودم هر آينه تو در نبوت شريك بودى و حال كه پيامبر نيستى ، تو وصى و جانشين پيامبر و وارث او هستى ، بلكه تو سرور اوصياء و امام متقيان هستى . . . » « 1 »
.
دوران كودكى حضرت على ( ع ) در دامن پر از لطف و صفاى پيامبراكرم اين‌گونه‌سپرى شد و نهال عشق و نبوّت در وجود او ستبر و تنومند گشت و به تمام تار و پودش ريشه دوانيد و در تمام مراحل زندگى از او جدا نشد . در سخت‌ترين شرايط او را تنها نگذاشت ، براى نجات جان عزيز رسول خدا ( ص ) جانش را در مقابل شمشيرهاى كشندهء كفار به معرض ايثار و فداكارى گذاشت و در بستر پيامبر خوابيد . امانتهاى او را به صاحبانش برگرداند و خانواده‌اش را به مدينه رساند . در تمام جنگها پيشاپيش سپاه در كنار رسول خدا ( ص ) حضور داشت و در جنگ تبوك به دستور خود پيامبر ( ص ) ، جانشين او در شهر شد . امام برخى از اين حالات را به عنوان نماياندن فضايل خويش و اثبات حقانيت و اولويت خود در برابر خودباختگانِ از حق گريخته چنين مىفرمايد :
« وَلَقَدْ عَلِمَ الْمُسْتَحْفَظُونَ مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ و آلِه أنّى لَمْ أَرُدَّ عَلَى اللَّهِ وَلَا عَلَى رَسُولِهِ سَاعَةً قَطُّ . وَلَقَدْ وَاسَيْتُهُ بِنَفْسِى فِى الْمَوَاطِنِ الَّتِى تَنْكصُ فِيهَا اْلأَبْطَالُ ، وَ تَتَأَخَّرُ فِيهَا اْلأَقْدَامُ نَجْدَةً أَكْرَمَنِى اللَّه بِهَا .
وَلَقَدْ قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ و آلِه وَ إِنَّ رَأْسَهُ لَعَلَى صَدْرِى . . . » « 2 »
از ياران محمد ( ص ) آنان كه حافظ اسرار و امانت‌دار كتاب و سنت هستند ، خوب مىدانند كه من حتى براى ساعتى ، معارض فرمان خدا و رسول او نبودم و با جانبازى و فداكارى ، در جايى كه دليران به عقب برمىگشتند و گامها پس مىماندند ، من از او دفاع مىكردم و به خاطر چنين دلاورى و فداكارى بود كه خدا به من كرامت و عزت بخشيد .
و رسول خدا ( ص ) در حالى جان سپرد كه سرش بر سينه من بود . . .
( 1 ) . ابن ابىالحديد ، شرح نهج‌البلاغه ، چاپ رحلى ، ج 3 ، صص 251 - 255 .
( 2 ) . نهج‌البلاغه ، خطبهء 197 .