امام على (ع) در نهج البلاغه (فارسى) — الصفحة ١٠٢

اعتقاد و يقين على ( ع ) تبلورى از ايمان او

« . . . فَقُلْتُ أَنَا : لَا إِلَه إلّا اللَّه ، فَأنّىِ أَوّلُ مُؤْمِنٍ بِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ ، وَ اوَّلُ مَنْ أَقَرَّ بِأنَّ الشَّجَرَةَ فَعَلَتْ مَا فَعَلَتْ بِأَمْرِ اللَّهِ تَعَالَى تَصْدِيقاً بِنُبُوَّتِكَ وَ إِجْلَالًا لِكَلِمَتِكَ . . . » « 1 »

؛ . . . و من گفتم : لا إله إِلَّا اللَّه ؛

اى رسول خدا من نخستين كسم كه به تو گرويدم و نخستين كسم كه اقرار دارم آنچه را كه درخت به اذن پروردگار انجام داد براى تصديق نبوّت تو و بزرگداشت گفتهء تو بود . . .

گروه قريش نه تنها نسبت دروغ و سحر به رسول خدا ( ص ) دادند ، بلكه على ( ع ) را به خاطر چنين اقرارى در ايمان به آن حضرت مورد ملامت و سرزنش قرار داده و به رسول خدا ( ص ) گفتند : آيا غير از اين ( اشاره به على ( ع ) كردند كه آن حضرت در آن وقت سن زيادى نداشت ) چه كسى تو را در كارت تصديق مىكند !

امام ( ع ) كه در راه هدايت و پذيرش نبوّت در سخت‌ترين شرايط ، پيش از همگان گام به جلو نهاد و در اين راه ، كمال مردانگى و فداكارى را از خود نشان داد ، چگونه ممكن است ملامت و سرزنش گروهى از انسان‌هاى متكبر و لجوج در روح پاك و اعتقاد راسخش ، خدشه ايجاد كند ! كه در ادامه بيانات شيوايش مىفرمايد :

« . . . وَ إِنّىِ لَمِنْ قَوْمٍ لَا تَأْخُذُهُمْ فِى اللَّهِ لَوْمَةُ لَائِمٍ ، سِيَماهُمْ سِيَما الصِّدِّيِقيِنَ وَ كَلَامُهُمْ كَلَام اْلأَبْرَارِ . . . » « 2 »

؛

و همانا من از مردمى هستم كه از سرزنش ملامت‌كنندگان در راه خدا بازنمىايستند ، نشانه‌هاى آنان ، نشانه‌هاى راستگويان و سخنشان ، سخن درستكاران است .

حضرت على ( ع ) در مبارزه با دشمنان اسلام كه پوششهاى مختلف و شعارهاى گوناگون داشتند نمونه واقعى پايمردى و دلاورى بود و اين پايمردى از يقين و اعتقاد استوار او سرچشمه مىگرفت . هرگز در راهى كه پيش گرفته بود كه راه حق و هدايت بود به خود شك راه نمىداد . بخاطر وجود فتنه و فساد در جامعه و كم رنگ شدن راه و سنت رسول خدا ( ص ) در اثر نادرست بودن اجراى امور بدست گذشتگان ، بسيارى از مردم در

( 1 ) . نهج‌البلاغه ، خطبه 192 ( قاصعه ) .

( 2 ) . همان