الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٧١٦

دعاى بعد از زيارت عاشورا ( دعاى علقمه ) « 1 »

مُحَمَّدٍ أَنْ تُصَلِّيَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ ، وَأَنْ تَكْشِفَ عَنّي

محمّد ، بر محمّد و آل محمّد درودى پيوسته نثار كنى و از تو مىخواهم در

غَمّي وَهَمّي وَكَرْبي في مَقامي هذا كَما كَشَفْتَ عَنْ نَبِيِّكَ هَمَّهُ

همين جا كه هستم بر طرف سازى غم و همّ و گرفتارىام را همان‌گونه كه از پيامبر عزيزت ، گرفتارى ،

وَغَمَّهُ وَكَرْبَهُ ، وَكَفَيْتَهُ هَوْلَ عَدُوِّهِ ، فَاكْشِفْ عَنّي كَما كَشَفْتَ

اندوه ، مصيبت ، بلا و ترس از دشمنش را بر طرف كردى و برايش بسنده بودى ، از من بر طرف كن اندوهم را همان گونه كه از ساحت

عَنْهُ ، وَفَرِّجْ عَنّي كَما فَرَّجْتَ عَنْهُ ، وَاكْفِني كَما كَفَيْتَهُ ، وَاصْرِفْ

مقدّس او بر طرف كردى ، و برايم گشايشى عنايت فرما همان گونه كه براى آن حضرت گشايش مرحمت كردى ، و كفايت كن مرا

عَنّي هَوْلَ ما أَخافُ هَوْلَهُ ، وَمَؤُونَةَ ما أَخافُ مَؤُونَتَهُ ، وَهَمَّ ما

همان گونه كه او را كفايت نمودى ، از من بگردان ترس آنچه را كه از آن بيمناكم ، و زحمت آنچه را كه از زحمت آن ترسناكم ، و اندوه

أَخافُ هَمَّهُ بِلا مَؤُونَةٍ عَلى نَفْسي مِنْ ذلِكَ ، وَاصْرِفْني بِقَضآءِ

آنچه را كه از اندوهش هراسناكم بدون زحمتى كه از آن ناحيه بر من وارد شود . و مرا حاجت‌روا برگردان ؛

حَوآئِجي ، وَكِفايَةِ ما أَهَمَّني هَمُّهُ مِنْ أَمْرِ اخِرَتي وَدُنْيايَ .

و امور مهمّ دنيا و آخرتم را كفايت كن و مرا برگردان .

يا أَميرَ الْمُؤْمِنينَ وَيا أَبا عَبْدِاللَّهِ ، عَلَيْكُما مِنّي سَلامُ اللَّهِ أَبَداً

اى امير مؤمنان ؛ و اى ابا عبداللَّه ؛ سلام الهى را پيوسته ،

ما بَقيتُ وَبَقِيَ اللَّيْلُ وَالنَّهارُ ، وَلا جَعَلَهُ اللَّهُ اخِرَ الْعَهْدِ مِنْ

تا من هستم و تا شب و روز هست نثار شما دو بزرگوار مىنمايم ؛ خدا اين زيارت را آخرين ديدار و

زِيارَتِكُما ، وَلا فَرَّقَ اللَّهُ بَيْني وَبَيْنَكُما . أَللَّهُمَّ أَحْيِني حَيوةَ مُحَمَّدٍ

زيارتم از شما عزيزان قرار ندهد ؛ و خدا ميان من و شما جدايى نياندازد . بار الها ؛ مرا زنده بدار آن گونه كه حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم

وَذُرِّيَّتِهِ ، وَأَمِتْني مَماتَهُمْ ، وَتَوَفَّني عَلى مِلَّتِهِمْ ، وَاحْشُرْني في

و فرزندانش را زندگى بخشيدى ؛ و مانند مردن ايشان بميران ، و بر ملّت و دين آنان قبض روحم كن ؛ و در

زُمْرَتِهِمْ ، وَلاتُفَرِّقْ بَيْني وَبَيْنَهُمْ طَرْفَةَ عَيْنٍ أَبَداً فِي الدُّنْيا

زمرهءشان محشور كن ؛ و به قدر حتّى يك چشم بر هم زدن بين من و ايشان در دنيا