الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٧١٤

دعاى بعد از زيارت عاشورا ( دعاى علقمه ) « 1 »

مِنَ الْفاقَةِ ، وَتُغْنِيَني عَنِ الْمَسْأَلَةِ إِلَى الْمَخْلُوقينَ ، وَتَكْفِيَني هَمَّ

و مرا از درخواست كردن از مخلوقاتت بىنياز كنى ، و كفايتم كنى از همّ

مَنْ أَخافُ هَمَّهُ ، وَعُسْرَ مَنْ أَخافُ عُسْرَهُ ، وَحُزُونَةَ مَنْ أَخافُ

و غمّ هر كه از همّ و غم او مىترسم ؛ و از سختى هر كه از سختى او مىترسم ، و اندوه هر كه از اندوه او مىترسم ،

حُزُونَتَهُ ، وَشَرَّ مَنْ أَخافُ شَرَّهُ ، وَمَكْرَ مَنْ أَخافُ مَكْرَهُ ، وَبَغْيَ

و از شرّ هر كه از شرّ او مىترسم ، و از نيرنگ هر كه از نيرنگ او مىترسم ، و از ستم

مَنْ أَخافُ بَغْيَهُ ، وَجَوْرَ مَنْ أَخافُ جَوْرَهُ ، وَسُلْطانَ مَنْ أَخافُ

هر كه از ستم او مىترسم ، و از جور هر كه از جور او مىترسم ، و از سلطنت و چيرگى هر كه از

سُلْطانَهُ ، وَكَيْدَ مَنْ أَخافُ كَيْدَهُ ، وَمَقْدُرَةَ مَنْ أَخافُ مَقْدُرَتَهُ

چيرگى او مىترسم ، و از دام‌گسترى هر كه از كيد او مىترسم ، و از قدرت‌مندى هر كه از توانمندى او بر خودم مىترسم ،

عَلَيَّ ، وَتَرُدَّ عَنّي كَيْدَ الْكَيَدَةِ ، وَمَكْرَ الْمَكَرَةِ . أَللَّهُمَّ مَنْ أَرادَني

و توطئه و مكر و حيلهء مكّاران و حيله‌گران را نيز از من دور كن . بار الها ؛ هر كس ارادهء بد برايم دارد ،

فَأَرِدْهُ ، وَمَنْ كادَني فَكِدْهُ ، وَاصْرِفْ عَنّي كَيْدَهُ وَمَكْرَهُ وَبَأْسَهُ

تو در مورد او اراده فرما ، و هر كه دام و توطئه‌اى برايم دارد ، همان را به خودش برگردان ، و حيله و نيرنگ و بدى

وَأَمانِيَّهُ ، وَامْنَعْهُ عَنّي كَيْفَ شِئْتَ وَأَنَّى شِئْتَ . أَللَّهُمَّ اشْغَلْهُ

و دام‌هايش را از من برگردان ؛ و هر گونه مىخواهى و هر زمان مىخواهى او را از من باز دار . بار الها ؛ او را مشغول كن

عَنّي بِفَقْرٍ لاتَجْبُرُهُ ، وَبِبَلآءٍ لاتَسْتُرُهُ ، وَبِفاقَةٍ لاتَسُدُّها ، وَبِسُقْمٍ

به فقرى جبران‌ناشدنى ، و بلايى آشكار و پنهان‌نشدنى ، و به تنگدستى و نيازى كه چاره ندارد ، و بيمارى

لاتُعافيهِ ، وَذُلٍّ لاتُعِزُّهُ ، وَبِمَسْكَنَةٍ لاتَجْبُرُها . أَللَّهُمَّ اضْرِبْ بِالذُّلِّ

كه عافيت و بهبودى ندارد ، و خوارى كه عزّتى برايش نباشد ، و بدبختى جبران‌ناپذير . خدايا ؛ ذلّت و خوارى را همواره

نَصْبَ عَيْنَيْهِ ، وَأَدْخِلْ عَلَيْهِ الْفَقْرَ في مَنْزِلِهِ ، وَالْعِلَّةَ وَالسُّقْمَ في

نصب‌العين او و در مقابل چشمش قرار بده ، و فقر و نيازمندى را وارد منزلش كن ، و بدنش را گرفتار بيمارى و درد كن ؛

بَدَنِهِ حَتَّى تَشْغَلَهُ عَنّي بِشُغْلٍ شاغِلٍ لافَراغَ لَهُ ، وَأَنْسِهِ ذِكْري

تا از ياد من بيرون رود با مشغله‌هايى كه رهايى از آن وجود نداشته باشد ؛ و يادم را از يادش ببر ،