الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٧١٣
دعاى بعد از زيارت عاشورا ( دعاى علقمه ) « 1 »
السُّؤُلاتِ ، يا وَلِيَّ الرَّغَباتِ ، يا كافِيَ الْمُهِمَّاتِ ، يا مَنْ يَكْفي
خواسته‌ها ؛ اى عهده‌دار خواهش‌ها ؛ اى بسنده در امور مهمّ ؛ اى كسى كه
مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَلايَكْفي مِنْهُ شَيْءٌ فِي السَّماواتِ وَالْأَرْضِ .
از هر چيزى كفايت كننده هستى ، ولى هيچ چيز در آسمان‌ها و زمين از او كفايت نمىكند ؛
أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ خاتَمِ النَّبِيّينَ ، وَعَلِيٍّ أَميرِالْمُؤْمِنينَ ، وَبِحَقِّ
از تو مىخواهم به حقّ محمّد - كه آخرين پيامبران است - ، و على كه امير مؤمنان است ، و به حقّ
فاطِمَةَ بِنْتِ نَبِيِّكَ ، وَبِحَقِّ الْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ ، فَإِنّي بِهِمْ أَتَوَجَّهُ
فاطمه - دختر پيامبرت - ، و به حقّ حسن و حسين ، كه من همانا ،
إِلَيْكَ في مَقامي هذا ، وَبِهِمْ أَتَوَسَّلُ ، وَبِهِمْ أَتَشَفَّعُ إِلَيْكَ ، وَبِحَقِّهِمْ
در اين جايگاهى كه هستم تنها به واسطهء آنها به تو روى آورم ، و به واسطهء ايشان توسّل و شفاعت به درگاهت مىجويم ؛ به حقّ ايشان
أَسْأَلُكَ وَاقْسِمُ وَأَعْزِمُ عَلَيْكَ ، وَبِالشَّأْنِ الَّذي لَهُمْ عِنْدَكَ ،
از تو درخواست مىكنم و سوگندت مىدهم ؛ و به جايگاهى كه آنان نزد تو دارند ،
وَبِالْقَدْرِ الَّذي لَهُمْ عِنْدَكَ ، وَبِالَّذي فَضَّلْتَهُمْ عَلَى الْعالَمينَ ،
و به ارزشى كه نزد تو دارند ، و به واسطهء آن چيزى كه آنان را بر جهانيان برترى بخشيدى ،
وَبِاسْمِكَ الَّذي جَعَلْتَهُ عِنْدَهُمْ وَبِهِ خَصَصْتَهُمْ دُونَ الْعالَمينَ ،
و به واسطهء نامت كه نزدشان قرار دادى و آن نام را تنها و تنها به ايشان اختصاص دادى و به هيچ يك از جهانيان ندادى ؛
وَبِهِ أَبَنْتَهُمْ ، وَأَبَنْتَ فَضْلَهُمْ مِنْ فَضْلِ الْعالَمينَ حَتَّى فاقَ فَضْلُهُمْ
و به واسطهء آن نام ، ايشان را جدا كردى و فضل‌شان را نيز از فضل و ارزش ديگران جدا نمودى و در نهايت فضيلت آنان
فَضْلَ الْعالَمينَ جَميعاً . أَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ
بر فضيلت و ارزش تمام جهانيان برترى يافت ؛ ( به واسطهء همهء اين‌ها ) از تو درخواست مىكنم كه بر محمّد و آل
مُحَمَّدٍ ، وَأَنْ تَكْشِفَ عَنّي غَمّي وَهَمّي وَكَرْبي ، وَتَكْفِيَنِي الْمُهِمَّ
محمّد درود پيوسته نثار كنى ؛ و غم و اندوه و گرفتارى مرا بر طرف كنى ؛ و در امور مهمّ
مِنْ امُوري ، وَتَقْضِيَ عَنّي دَيْني ، وَتُجيرَني مِنَ الْفَقْرِ ، وَتُجيرَني
مرا كفايت كنى ؛ و بدهكاريم را از طرف من بپردازى ، و از فقر و نادارى ، و از تنگدستى رهائيم بخشى ،