الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٦٨٧
8 - دعاى حضرت خضر عليه السلام معروف به دعاى كميل « 1 »
أَتَوَجَّهُ إِلَيْهِ في أَمْري غَيْرَ قَبُولِكَ عُذْري ، وَإِدْخالِكَ إِيَّايَ في
نيز براى روى آورى پيدا نكرده‌ام ؛ جز اين كه تو پوزشم را بپذيرى و مرا در
سَعَةِ رَحْمَتِكَ . أَللَّهُمَّ فَاقْبَلْ عُذْري ، وَارْحَمْ شِدَّةَ ضُرّي ، وَفُكَّني
رحمت فراگيرت وارد كنى . بار الها ؛ عذرم و پوزشم را بپذير ، و برگرفتارى سختم رحم كن ،
مِنْ شَدِّ وَثاقي ، يا رَبِّ ارْحَمْ ضَعْفَ بَدَني ، وَرِقَّةَ جِلْدي ، وَدِقَّةَ
و از بند محكم و سختم رهاييم بخش ؛ اى پروردگار من ؛ به ناتوانى بدنم رحم كن ، و به پوست نازك ، و استخوان نحيف من رحم كن ؛
عَظْمي ، يا مَنْ بَدَأَ خَلْقي وَذِكْري وَتَرْبِيَتي وَبِرّي وَتَغْذِيَتي ،
اى كسى كه آفرينش و ياد و پرورش و نيكى و غذا دادن به من را خودت آغاز فرمودى .
هَبْني لِابْتِدآءِ كَرَمِكَ وَسالِفِ بِرِّكَ بي . يا إِلهي وَسَيِّدي وَرَبّي ،
به خاطر كرامت آغازين و اوليه‌ات ، و نيكىهاى ديرينه‌ات به من ؛ مرا ببخش . اى خداى من ؛ آقاى من ؛
أَتُراكَ مُعَذِّبي بِنارِكَ بَعْدَ تَوْحيدِكَ ، وَبَعْدَ مَا انْطَوى عَلَيْهِ قَلْبي
پروردگار من ؛ آيا ببينم تو را كه مىخواهى پس از يگانه پرستىام ، مرا با آتش دوزخت عذاب كنى ؟ و پس از اين كه قلبم آميخته
مِنْ مَعْرِفَتِكَ ، وَلَهِجَ بِهِ لِساني مِنْ ذِكْرِكَ ، وَاعْتَقَدَهُ ضَميري مِنْ
از شناخت نسبت به تو شده است ؟ و پس از اين كه زبانم به ذكرت گويا شده است ؟ و درون من با دوستى تو گره خورده ؟
حُبِّكَ ، وَبَعْدَ صِدْقِ اعْتِرافي وَدُعآئي خاضِعاً لِرُبُوبِيَّتِكَ ، هَيْهاتَ ،
و پس از اعتراف صادقانه و دعاى خاضعانه‌ام در پيشگاه ربوبيّت تو ؟ نه ، هرگز
أَنْتَ أَكْرَمُ مِنْ أَنْ تُضَيِّعَ مَنْ رَبَّيْتَهُ ، أَوْ تُبْعِدَ مَنْ أَدْنَيْتَهُ ، أَوْ
تو ، بزرگوارتر از آن هستى كه پرورده‌ات را ضايع و تباه گردانى ، يا كسى را كه نزديك كرده‌اى دور كنى ، يا
تُشَرِّدَ مَنْ اوَيْتَهُ ، أَوْ تُسَلِّمَ إِلَى الْبَلآءِ مَنْ كَفَيْتَهُ وَرَحِمْتَهُ ، وَلَيْتَ
كسى را كه پناه داده‌اى آواره كنى ، يا كسى را كه مورد كفايت و رحمتت قرار داده‌اى به دست بلاها بسپارى ؛ و اى
شِعْري يا سَيِّدي وَإِلهي وَمَوْلايَ أَتُسَلِّطُ النَّارَ عَلى وُجُوهٍ
كاش مىدانستم ، اى آقاى من ؛ معبود من ؛ و مولاى من ؛ آيا تو بر چهره‌هايى كه در پيشگاه
خَرَّتْ لِعَظَمَتِكَ ساجِدَةً ، وَعَلى أَلْسُنٍ نَطَقَتْ بِتَوْحيدِكَ صادِقَةً ،
عظمتت خاكسارى كرده و به سجده افتاده است ؟ و بر زبان‌هايى كه صادقانه به توحيد و يگانگىات گويا گشته ،