الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٦٨٦

8 - دعاى حضرت خضر عليه السلام معروف به دعاى كميل « 1 »

وَلاتُعاجِلْني بِالْعُقُوبَةِ عَلى ما عَمِلْتُهُ في خَلَواتي مِنْ سُوءِ فِعْلي

و بد رفتارى و بد كرداريم در تنهايىها ،

وَإِسآئَتي ، وَدَوامِ تَفْريطي وَجَهالَتي ، وَكَثْرَةِ شَهَواتي وَغَفْلَتي .

و كوتاهى و نارسائى پيوسته‌ام در عمل ، و نادانى و شهوت‌هاى نفسانى زياد ، و غفلت و بىتوجّهيم باعث شتاب در عقوبت و كيفر تو نشود .

وَكُنِ اللَّهُمَّ بِعِزَّتِكَ لي في كُلِّ الْأَحْوالِ رَؤُفاً ، وَعَلَيَّ في جَميعِ

بار الها ؛ به خاطر اقتدارت بر من ، در همهء حالات با من مهربانى كن ، و در تمام امورم

الْامُورِ عَطُوفاً ، إِلهي وَرَبّي مَنْ لي غَيْرُكَ ، أَسْأَلُهُ كَشْفَ ضُرّي ،

مرا مورد عطوفت و خوش‌رفتاريت قرار ده ؛ خداى من ؛ و پروردگارم ؛ من چه كسى جز تو دارم كه از او درخواست كنم كه بيچارگى و

وَالنَّظَرَ في أَمْري . إِلهي وَمَوْلايَ أَجْرَيْتَ عَلَيَّ حُكْماً اتَّبَعْتُ

گرفتارى مرا بر طرف كند و در امورم نگاهى مهربانانه نمايد ؟ ! خداى من ؛ و مولاى من ؛ حكم و دستورى به من دادى

فيهِ هَوى نَفْسي ، وَلَمْ أَحْتَرِسْ فيهِ مِنْ تَزْيينِ عَدُوّي ، فَغَرَّني بِما

ولى از هواى نفسم پيروى كردم ، و از فريبكارى دشمنم ( شيطان ) در امان نماندم ؛ در نتيجه ، با

أَهْوى وَأَسْعَدَهُ عَلى ذلِكَ الْقَضآءُ فَتَجاوَزْتُ بِما جَرى عَلَيَّ مِنْ

خواهش‌هايش مرا فريفت ، و قضا و قدر نيز به او كمك كرد ، و باعث شد نسبت به

ذلِكَ بَعْضَ حُدُودِكَ ، وَخالَفْتُ بَعْضَ أَوامِرِكَ . فَلَكَ الْحَمْدُ

( الْحُجَّةُ ) بعضى از حدودت تجاوز كنم ، و با برخى از دستوراتت مخالفت نمايم . پس براى توست

عَلَيَّ في جَميعِ ذلِكَ ، وَلا حُجَّةَ لي فيما جَرى عَلَيَّ فيهِ قَضآؤُكَ ،

در تمام اين‌ها حجّت بر من ؛ و هيچ حجّتى به نفع من نيست در آنچه بر من از قضا و فرمان تو جارى گشته ؛

وَأَلْزَمَني حُكْمُكَ وَبَلآؤُكَ ، وَقَدْ أَتَيْتُكَ يا إِلهي بَعْدَ تَقْصيري

و حكم و آزمايشت مرا ملزم ساخته و رها نمىكند . اينك خداى من ؛ پس از اين همه تقصير و كوتاهى ،

وَإِسْرافي عَلى نَفْسي ، مُعْتَذِراً نادِماً مُنْكَسِراً مُسْتَقيلًا مُسْتَغْفِراً

و اسراف بر خويش ، نزدت آمده‌ام با حالت عذرخواهى ، پشيمانى ، دل شكسته ، خواهان گذشت و آمرزش تو ،

مُنيباً مُقِرّاً مُذْعِناً مُعْتَرِفاً ، لاأَجِدُ مَفَرّاً مِمَّا كانَ مِنّي ، وَلا مَفْزَعاً

توبه و بازگشت‌كننده ، اعتراف‌كننده ، و اقراركننده . هيچ راه فرارى از آنچه از من صادر گشته ندارم ، و پناهگاهى