الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٦٨٥

8 - دعاى حضرت خضر عليه السلام معروف به دعاى كميل « 1 »

وَظَهَرَ أَمْرُكَ ، وَغَلَبَ قَهْرُكَ ، وَجَرَتْ قُدْرَتُكَ ، وَلايُمْكِنُ الْفِرارُ

و دستورت آشكار ، و قهر و خشمت چيره ، و توانت و قدرتت در جريان است ، و به هيچ وجه نمىتوان

مِنْ حُكُومَتِكَ . أَللَّهُمَّ لاأَجِدُ لِذُنُوبي غافِراً ، وَلا لِقَبآئِحي ساتِراً ،

از حكومتت فرار كرد . بارالها ؛ من براى بخشش گناهانم كسى را سراغ ندارم ، و براى پوشاندن زشتىهايم كسى را نيافتم ؛

وَلا لِشَيْءٍ مِنْ عَمَلِيَ الْقَبيحِ بِالْحَسَنِ مُبَدِّلًا غَيْرَكَ ، لاإِلهَ إِلّا

و براى تبديل كارهاى زشت و ناهنجارم به خوبى و نيكى ، كسى را نيافتم جز تو . معبودى جز تو نيست ،

أَنْتَ سُبْحانَكَ وَبِحَمْدِكَ ، ظَلَمْتُ نَفْسي ، وَتَجَرَّأْتُ بِجَهْلي ،

منزّه و ستوده‌اى ، و تنها به ستايش تو مىپردازم ؛ برخود ستم كردم ؛ و با نادانى و جهل خود بر تو جرأت يافتم ؛

وَسَكَنْتُ إِلى قَديمِ ذِكْرِكَ لي ، وَمَنِّكَ عَلَيَّ . أَللَّهُمَّ مَوْلايَ كَمْ

و به خاطر ياد ديرينه‌ات و احسان و لطفى كه بر من دارى ، آرامش داشتم و خيالم راحت بود . بار الها ؛ مولاى من ؛ چه

مِنْ قَبيحٍ سَتَرْتَهُ ، وَكَمْ مِنْ فادِحٍ مِنَ الْبَلآءِ أَقَلْتَهُ ، وَكَمْ مِنْ عِثارٍ

زشتىهاى بسيارى كه از من پوشاندى و بلاهاى سنگينى كه از من باز گرداندى ، و چه لغزش‌هاى بسيارى كه از آن

وَقَيْتَهُ ، وَكَمْ مِنْ مَكْرُوهٍ دَفَعْتَهُ ، وَكَمْ مِنْ ثَنآءٍ جَميلٍ لَسْتُ أَهْلًا

نگاهم داشتى ، و چه ناپسندىهايى كه از من دور ساختى ، و چه ثنا و مدح زيبا كه لايقش نبودم ولى در بين مردم

لَهُ نَشَرْتَهُ . أَللَّهُمَّ عَظُمَ بَلآئي ، وَأَفْرَطَ بي سُوءُ حالي ، وَقَصُرَتْ

پخش كردى . بار الها ؛ بلاى من بزرگ است ، و بدحاليم از حدّ گذشته است ،

بي أَعْمالي ، وَقَعَدَتْ بي أَغْلالي ، وَحَبَسَني عَنْ نَفْعي بُعْدُ

و اعمالم مرا مقصّر ساخته ، و غل و زنجيرهايم مرا زمين‌گير كرده است ، و آرزوهاى دور و درازم باعث جلوگيرى از سودمنديم

أَمَلي ، وَخَدَعَتْنِى الدُّنْيا بِغُرُورِها ، وَنَفْسي بِجِنايَتِها ، وَمِطالي

شده است ، و دنيا مرا با ظاهر فريبنده‌اش فريفته است ، و نَفْسم با جنايت‌هايش و امروز و فردا كردنم مرا فريب داده است ،

يا سَيِّدي ، فَأَسْأَلُكَ بِعِزَّتِكَ أَنْ لايَحْجُبَ عَنْكَ دُعآئي سُوءُ

اى آقاى من ؛ به خاطر عزّتمنديت از تو مىخواهم كه كردار زشتم و رفتار نادرستم مانع تو

عَمَلي وَفِعالي ، وَلاتَفْضَحْني بِخَفِيِّ مَا اطَّلَعْتَ عَلَيْهِ مِنْ سِرّي ،

از اجابت دعايم نشود ، و به كارهاى زشت پنهانى من كه تو بر آن آگاهى دارى مرا رسوا نسازى ؛