الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٦٦٠
4 - دعاى مهمّ كه جناب محمّد بن عثمان قدس سره آن را بسيار عظيم و باارزش دانسته است
لي مِنْ خَيْرِ الدُّنْيا وَالْاخِرَةِ ، وَأَنْ تَحْجُبَ عَنّي فِتْنَةَ الْمُوَكَّلِ بي ،
از خير و خوشى دنيا و آخرت برايم گشايش كنى ، و هر فتنه‌اى را كه دامنگير من شده است بردارى
وَلاتُسَلِّطْهُ عَلَيَّ فَيُهْلِكُني ، وَلاتَكِلْني إِلى أَحَدٍ طَرْفَةَ عَيْنٍ
و بر من مسلّطش نكنى كه نابودم كند ؛ و حتّى يك چشم بر هم زدن مرا به كسى ( جز خودت ) وامگذارى ؛
فَيَعْجِزَ عَنّي ، وَلاتَحْرِمْنِي الْجَنَّةَ ، وَارْحَمْني وَتَوَفَّني مُسْلِماً ،
زيرا نمىتواند برايم كارى بكند . مرا از بهشت محروم مساز ، و به من رحم كن ، و مرا مسلمان بميران ،
وَأَلْحِقْني بِالصَّالِحينَ ، وَاكْفِني بِالْحَلالِ عَنِ الْحَرامِ ، وَبِالطَّيِّبِ
و به صالحان و شايستگان ملحق كن ، و به سبب حلال از حرام و به سبب پاكى
عَنِ الْخَبيثِ يا أَرْحَمَ الرَّاحِمينَ . أَللَّهُمَّ خَلَقْتَ الْقُلُوبَ عَلى
از ناپاكى مرا بىنياز گردان و كفايت كن ، اى مهربان‌ترين مهربانان . بارخدايا ؛ دل‌ها را بر اساس
إِرادَتِكَ ، وَفَطَرْتَ الْعُقُولَ عَلى مَعْرِفَتِكَ ، فَتَمَلْمَلَتِ الْأَفْئِدَةُ مِنْ
ارادهء خودت آفريدى ، و عقل‌ها را با شناخت خودت به وجود آوردى ؛ بدين سان ، دل‌ها از
مَخافَتِكَ ، وَصَرَخَتِ الْقُلُوبُ بِالْوَلَهِ ، وَتَقاصَرَ وُسْعُ قَدْرِ الْعُقُولِ
ترس تو ناآرام گرديد ، و قلب‌ها صدا و فرياد در دادند كه حيران تواند ، و توان عقل‌ها
عَنِ الثَّنآءِ عَلَيْكَ ، وَانْقَطَعَتِ الْأَلْفاظُ عَنْ مِقْدارِ مَحاسِنِكَ ،
در ثناگويى تو كم شد ، و كلمات تمام شدند و نتوانستند اندازهء خوبىهايت را دريابند ،
وَ كَلَّتِ الْأَلْسُنُ عَنْ إِحْصآءِ نِعَمِكَ ، فَإِذا وَلَجَتْ بِطُرُقِ الْبَحْثِ عَنْ
و زبان‌ها از شمارش نعمت‌هايت خسته شدند و هر گاه خواستند به هر شكلى صفات تو را بازگو كنند
نَعْتِكَ بَهَرَتْها حَيْرَةُ الْعَجْزِ عَنْ إِدْراكِ وَصْفِكَ . فَهِيَ تَتَرَدَّدُ فِي
در ناتوانى از درك صفات تو حيرت‌زده شدند . پس آن دچار ترديد شد در
التَّقْصيرِ عَنْ مُجاوَزَةِ ما حَدَّدْتَ لَها ، إِذْ لَيْسَ لَها أَنْ تَتَجاوَزَ ما
كوتاهى كردن نسبت به گذشتن از حدّ مُجازى كه برايش تعيين كردى ؛ چرا كه حق ندارد از حدّ مُجازى كه به او
أَمَرْتَها ، فَهِيَ بِالْإِقْتِدارِ عَلى ما مَكَّنْتَها تَحْمَدُكَ بِما أَنْهَيْتَ إِلَيْها ،
فرمان داده‌اى عبور كرده و بگذرد ، و آن قدرت دارد طبق آنچه به او توانايى داده‌اى تو را ستايش كند به مقدارى كه به او نيرو رسانيده‌اى ،