الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٦١٩

10 - زيارت حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه در سرداب مقدّس

وَالنِّعَمِ السَّابِغاتِ ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ طه وَالْمُحْكَماتِ ، وَيس

و نعمت‌هاى فراوان و فراگير ، سلام بر تو اى فرزند طه و آيات محكم الهى ، و ياسين

وَالذَّارِياتِ ، وَالطُّورِ وَالْعادِياتِ ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ مَنْ دَنى

و ذاريات ، و طور و عاديات ، سلام بر تو اى فرزند كسى كه آن قدر نزديك شد

فَتَدَلَّى فَكانَ قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى ، وَاقْتَرَبَ مِنَ الْعَلِيِّ الْأَعْلى .

كه نزديكيش با خداوند هم چون دو طرف كمان يا كم‌تر از آن بود ، و به خداوند بلندمرتبهء و الا مقام ( از جهت معنوى ) نزديك شد ؛

لَيْتَ شِعْري أَيْنَ اسْتَقَرَّتْ بِكَ النَّوى ، أَوْ أَنْتَ بِوادي طُوى ،

اى كاش مىدانستم در كجا استقرار يافته‌اى ، آيا در وادى طُوا هستى ؟ !

عَزيزٌ عَلَيَّ أَنْ أَرَى الْخَلْقَ وَلاتُرى ، وَلا يُسْمَعُ لَكَ حَسيسٌ وَلا

چه قدر برايم سخت و تحمّلش دشوار است كه مردم را ببينم ولى تو - محبوبم - را نبينم ؛ و حتّى هيچ صداى پنهان

نَجْوى ، عَزيزٌ عَلَيَّ أَنْ يُرَى الْخَلْقُ وَلا تُرى ، عَزيزٌ عَلَىَّ أَنْ

و صحبت آرامى نيز از تو نشنوم ؛ براى من سنگين است كه مردم و مخلوقات ديده شوند ولى تو ديده نشوى ؛ براى من سنگين است

تُحيطَ بِكَ الْأَعْدآءُ ، بِنَفْسي أَنْتَ مِنْ مُغَيَّبٍ ما غابَ عَنَّا ،

كه دشمنان تو را احاطه كرده باشند . جانم فدايت اى پنهان‌شده‌اى كه در واقع از ما پنهان نيستى

بِنَفْسي أَنْتَ مِنْ نازِحٍ ما نَزَحَ عَنَّا وَنَحْنُ نَقُولُ ، الْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ

جانم فدايت ، اى دورى كه در واقع از ما جدا نيستى ؛ و ما مىگوييم : ستايش به خدا ، پروردگار

الْعالَمينَ ، وَصَلَّى اللَّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِهِ أَجْمَعينَ .

هستى ، اختصاص دارد ؛ و خدا درودى پيوسته بر محّمد و تمام خاندانش نثار فرمايد .

آن گاه دو دست خود را به سوى آسمان بلند نموده و مىگويى :

أَللَّهُمَّ أَنْتَ كاشِفُ الْكُرَبِ وَالْبَلْوى ، وَإِلَيْكَ نَشْكُو غَيْبَةَ إِمامِنا ،

بار الها ؛ تو برطرف‌كنندهء اندوه و بلا و مصيبت‌ها هستى ؛ از پنهانى و غيبت اماممان به تو شكايت مىكنيم ؛

وَابْنِ بِنْتِ نَبِيِّنا . أَللَّهُمَّ فَامْلَأْ بِهِ الْأَرْضَ عَدْلًا وَقِسْطاً ، كَما

همو كه فرزند دختر پيغمبرمان است . بار الها ؛ ( از تو مىخواهيم كه ) زمين را همان گونه كه پر از ستم‌هاى آشكار و پنهان است ، پر