الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٥٨٨
6 - زيارت ناحيهء مقدّسه
كَريمَ الْخَلآئِقِ ، عَظيمَ السَّوابِقِ ، شَريفَ النَّسَبِ ، مُنيفَ الْحَسَبِ ،
و اخلاق بزرگ منشى و بخشندگى ، با پيشينه‌اى بزرگ و درخشان ، نژادى شريف ، حَسَبى برتر ،
رَفيعَ الرُّتَبِ ، كَثيرَ الْمَناقِبِ ، مَحْمُودَ الضَّرآئِبِ ، جَزيلَ الْمَواهِبِ .
درجاتى عالى و رفيع ، افتخاراتى فراوان ، سرشت‌هاى ستوده ، موهبت‌ها و بخشش‌هاى بسيار بود .
حَليمٌ رَشيدٌ مُنيبٌ ، جَوادٌ عَليمٌ شَديدٌ ، إِمامٌ شَهيدٌ ، أَوَّاهٌ مُنيبٌ ،
بردبار ، كمال يافته ، انابه‌كننده به سوى خدا ، بخشنده ، دانا ، قدرت‌مند ، پيشوا ، شهيد ، شيون‌كننده و انابه كننده ،
حَبيبٌ مَهيبٌ . كُنْتَ لِلرَّسُولِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ الِهِ وَلَداً ، وَلِلْقُرْانِ
دوست‌دارنده ، باهيبت هستى . تو براى حضرت پيامبر - كه درود خدا بر او و آل او باد - فرزند ، و براى قرآن
سَنَداً ، وَلِلْامَّةِ عَضُداً ، وَفِي الطَّاعَةِ مُجْتَهِداً ، حافِظاً لِلْعَهْدِ
پشتيبان ، و براى امّت بازويى توانا و ياور بودى ، و در فرمانبردارى از دستورات الهى كوشا ، نگهبان و نگه‌دارندهء پيمان
وَالْميثاقِ ، ناكِباً عَنْ سُبُلِ الفُسَّاقِ ، [ وَ ] باذِلًا لِلْمَجْهُودِ ، طَويلَ
و تعهّد عالم ذر ، كناره‌گير از راه مردمان فاسق و تبه‌كار ، و به كار برندهء تمام سعى و كوشش خود بودى . داراى
الرُّكُوعِ وَالسُّجُودِ ، زاهِداً فِي الدُّنْيا زُهْدَ الرَّاحِلِ عَنْها ، ناظِراً
ركوع و سجود طولانى بودى . و نسبت به دنيا بىاعتنا و بىرغبت بودى ، همچون كسانى كه مىخواهد آن را رها كند و از آن كوچ كند
إِلَيْها بِعَيْنِ الْمُسْتَوْحِشينَ مِنْها ، امالُكَ عَنْها مَكْفُوفَةٌ ، وَهِمَّتُكَ عَنْ
و همواره به آن به ديدهء وحشت‌زدگان مىنگريستى . از آرزوهاى دنيويّت دل كنده ، و همّت تو از
زينَتِها مَصْرُوفَةٌ ، وَأَلْحاظُكَ عَنْ بَهْجَتِها مَطْرُوفَةٌ ، وَرَغْبَتُكَ فِي
زينت‌هاى آن رو گردان شده ، و نگاهت از سرور و شادمانى آن پوشيده شده ، و شوق و اشتياق تو
الْاخِرَةِ مَعْرُوفَةٌ ، حَتَّى إِذَا الْجَوْرُ مَدَّ باعَهُ ، وَأَسْفَرَ الُّظلْمُ قِناعَهُ ،
به آخرت معروف بود ؛ تا آن‌كه ستم ، دست ستمگرش را دراز كرد و ظلم ، نقاب از چهره افكند ،
وَدَعَا الْغَيُّ أَتْباعَهُ ، وَأَنْتَ في حَرَمِ جَدِّكَ قاطِنٌ ، وَلِلظَّالِمينَ
و گمراهى پيروان خويش را فرا خواند ؛ و در حالى كه تو در حرم جدّت ساكن و از ستمگران
مُبايِنٌ ، جَليسُ الْبَيْتِ وَالْمِحْرابِ ، مُعْتَزِلٌ عَنِ اللَّذَّاتِ وَالشَّهَواتِ ،
دورى گزيده بودى ، مونس محراب و خانه گشته و از شهوت‌ها و لذّت‌ها دورى گزيده ،