الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٥٧١
2 - زيارت ندبه
حُجَّتُهُ ، وَأَنَّ الْأَنْبِيآءَ دُعاةُ وَهُداةُ رُشدِكُمْ . أَنْتُمُ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ
حجّت الهى هستى ، و پيامبران فراخوانان و راهنمايان به سوى نيكى شما بودند . شما آغاز
وَخاتِمَتُهُ ، وَأَنَّ رَجْعَتَكُمْ حَقٌّ لاشَكَّ فيها يَوْمَ لايَنْفَعُ نَفْساً
و پايان و ختم‌كننده‌اش هستيد ؛ به راستى ، رجعت و بازگشت شما يك امر ثابتى است كه در آن شكّى نيست در روزى كه اگر كسى
إيمانُها لَمْ تَكُنْ امَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ في إيمانِها خَيْراً ، وَأَنَّ
ايمان از پيش نداشته يا از ايمان خود بهره و خيرى به دست نياورده باشد هيچ سودى برايش ندارد كه در آن روز ايمان بياورد .
الْمَوْتَ حَقٌّ ، وَأَشْهَدُ أَنَّ مُنْكَراً وَنَكيراً حَقٌّ ، وَأَنَّ النَّشْرَ حَقٌّ ،
- گواهى مىدهم كه - مرگ حقّ است ، و گواهى مىدهم ( دو فرشتهء قبر ) نكير و منكر حقّ است ، و پخش شدن موجودات حقّ است ،
وَالْبَعْثَ حَقٌّ ، وَأَنَّ الصِّراطَ حَقٌّ ، وَالْمِرْصادَ حَقٌّ ، وَأَنَّ الْميزانَ
و برانگيخته‌شدن موجودات حقّ است ، و صراط ( پلى كه بر روى دوزخ كشيده شده ) حقّ است ، و مرصاد ( و جايگاه مراقبت ) حقّ است ، و ترازوى
حَقٌّ وَالْحِسابَ حَقٌّ ، وَأَنَّ الْجَنَّةَ وَالنَّارَ حَقٌّ ، وَالْجَزآءَ بِهِما
سنجش اعمال حقّ است ، و حساب‌رسى اعمال حقّ است ، و بهشت و جهنّم حقّ است ، و پاداش دادن به وسيلهء بهشت و جهنّم
لِلْوَعْدِ وَالْوَعيدِ حَقٌّ ، وَأَنَّكُمْ لِلشَّفاعَةِ حَقٌّ ، لاتُرَدُّونَ وَلاتَسْبِقُونَ
بر اساس وعده و تهديد حقّ است . و به راستى شما سزاوار راستين براى شفاعت هستيد ، و باز گردانده نمىشويد ، نسبت به
بِمَشِيَّةِ اللَّهِ ، وَبِأَمْرِهِ تَعْمَلُونَ ، وَللَّهِ الرَّحْمَةُ وَالْكَلِمَةُ الْعُلْيا ، وَبِيَدِهِ
خواست خداوند پيشى نمىگيريد ، و تنها به دستور او رفتار مىكنيد ، و رحمت و كلمهء و الا تنها به خدا اختصاص دارد ،
الْحُسْنى ، وَحُجَّةُ اللَّهِ النُّعْمى ( الْعُظْمى ) ، خَلَقَ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ
و هر خير و خوبى تنها در دست اوست ، و حجّت خدا از همه مبارك‌تر ( بزرگ‌تر ) است ؛ جنّيان و آدميان را
لِعِبادَتِهِ ، أَرادَ مِنْ عِبادِهِ عِبادَتَهُ فَشَقِيٌّ وَسَعيدٌ ، قَدْ شَقِيَ مَنْ
براى پرستش خود آفريد ؛ از بندگانش پرستش را خواست پس برخى سعادتمند و برخى بدبخت شدند ؛ بدبخت كسى است كه
خالَفَكُمْ ، وَسَعِدَ مَنْ أَطاعَكُمْ . وَأَنْتَ يا مَوْلايَ فَاشْهَدْ بِما
با شما مخالفت كند ، و سعادتمند كسى است كه از شما فرمان ببرد . و تو اى مولاى من ؛ به آنچه تو را گواه
أَشْهَدْتُكَ عَلَيْهِ ، تَخْزُنُهُ وَتَحْفَظُهُ لي عِنْدكَ ، أَمُوتُ عَلَيْهِ ، وَأَنْشُرُ
گرفتم گواه باش ، و آن را نزدت براى من ذخيره و نگه‌دارى كن ، تا بر آن اعتقاد بميرم ، و با همين اعتقاد نيز برانگيخته شوم ، و در