الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٥٤٠
8 - دعاى عبرات « 2 »
بِأَنْ يَكُونَ عَنْ حَريمِكَ دافِعاً ، وَمَنْ أَجْدَرُ مِنْكَ بِأَنْ يَكُونَ عَنْ
براى اين كه از حريم خود دفاع كند ؟ و چه كسى شايسته‌تر از توست براى اين كه
حِماكَ حارِساً وَمانِعاً . إِلهي إِنَّ الْأَمْرَ قَدْ هالَ فَهَوِّنْهُ ، وَخَشُنَ
حراست و نگهبانى از نزديكان خود را بر عهده گيرد ؟ خداى من ؛ كار مشكل شده است ، پس آسانش گردان ؛ و كارها سخت و خشن شده‌اند ، پس
فَأَلِنْهُ ، وَإِنَّ الْقُلُوبَ كاعَتْ فَطَمِّنْها ، وَالنُّفُوسَ ارْتاعَتْ فَسَكِّنْها .
آنها را به نرمى و ملايمت بگرايان ؛ دل‌ها ، سست و لرزان شده است ، آنها را آرام گردان ؛ و نفس‌ها ( جانها ) دچار ترس و دلهره شده‌اند ، پس آنها را به
إِلهي إِلهي تَدارَكْ أَقْداماً زَلَّتْ ، وَأَفْكاراً في مَهامَةِ الْحَيْرَةِ
آرامش و سكون برسان . خدايا ؛ خدايا ؛ قدم‌هاى لغزان را درياب ؛ انديشه‌هاى گم‌شده در سرگردانىها را درياب
ضَلَّتْ ، بِأَنْ رَأَتْ جَبْرَكَ عَلى كَسيرِها ، وَإِطْلاقَكَ لِأَسيرِها ،
كه ببينند شكست‌شان را جبران كرده‌اى ، و اسيران‌شان را آزاد كرده‌اى ،
وَإِجارَتَكَ لِمُسْتَجيرِها أَجْحَفَ الضُّرُّ بِالْمَضْرُورِ ، وَلَبَّى داعيهِ
و پناه‌جويان‌شان را پناه ده ، كه بيچارگى بيش از توان و طاقت به خسارت‌ديده ضرر وارد كرده ، و فراخوان خود را
بِالْوَيْلِ وَالثُّبُورِ . فَهَلْ يَحْسُنُ مِنْ عَدْلِكَ يا مَوْلايَ أَنْ تَدَعَهُ
با واى و ناله پاسخ داده . اى مولاى من ؛ آيا از عدل تو نيكو است كسى را كه
فَريسَةَ الْبَلاءِ وَهُوَ لَكَ راجٍ ، أَمْ هَلْ يَجْمُلُ مِنْ فَضْلِكَ أَنْ
به تو اميدوار است طعمهء بلا گردانى ؟ ! يا از فضل تو زيباست
يَخُوضَ لُجَّةَ الْغَمَّآءِ وَهُوَ إِلَيْكَ لاجٍ . مَوْلايَ لَئِنْ كُنْتُ لاأَشُقُّ
كسى را كه به تو پناهنده شده است در گرداب غم و غصّه فرو رود ؟ ! اى مولاى من ؛ اگر چه من براى
عَلى نَفْسي فِي التُّقى ، وَلا أَبْلُغُ في حَمْلِ أَعْبآءِ الطَّاعَةِ مَبْلَغَ
رعايت پرهيزگارى و تقوا بر خود سخت نگرفته‌ام ، و آن چنان كه موجب رضايت تو شود به فرمان‌برداريت نپرداخته‌ام ،
الرِّضى ، وَلا أَنْتَظِمُ في سِلْكِ قَوْمٍ رَفَضُوا الدُّنْيا فَهُمْ خُمْصُ
و در زمرهء گروهى درنيامده‌ام كه دنيا را رها كرده‌اند و در نتيجه
الْبُطُونِ مِنَ الطَّوى ، ذُبْلُ الشِّفاهِ مِنَ الظَّمآءِ ، وَعُمْشُ الْعُيُونِ مِنَ
شكم‌هاىشان از گرسنگى تو رفته است و از تشنگى لب‌هاىشان خشك شده است و چشمان‌شان از