الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٥١٥

3 - دعاى حريق كه صبحگاهان خوانده مىشود « 1 »

الْمادِحينَ فَخْرُ مَدْحِهِ ، وَعَدا وَصْفَ الْواصِفينَ ماثِرُ حَمْدِهِ ، وَجَلَّ

و ستايش او برتر از مدح و ستايش ستايشگران است ، و ستايش‌هاى شايستهء او از وصف توصيف كنندگان گذشته است ،

عَنْ مَقالَةِ النَّاطِقينَ تَعْظيمُ شَأْنِهِ ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ ،

و بزرگداشت شأن او از گفتار گويندگان بالاتر و شكوه‌مندتر است ؛ بر محمّد و آل محمّد درود فرست

وَافْعَلْ بِنا ما أَنْتَ أَهْلُهُ ، يا أَهْلَ التَّقْوى وَأَهْلَ الْمَغْفِرَةِ

سه مرتبه .

و آن گونه كه شايسته و بايستهء مقام توست با ما رفتار كن ؛ اى كسىكه شايستگى مقامش تقواست و مغفرت شيوهء رفتار او مىباشد .

سپس يازده مرتبه اين بخش خوانده شود : لاإِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لاشَريكَ

جز خداوند معبودى نيست ؛ يگانه و بىشريك است ؛

لَهُ ، سُبْحانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ ، أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَأَتُوبُ إِلَيْهِ ، ما شآءَ اللَّهُ

خداوند منزّه و پاك است و مشغول حمد و ستايش او هستم ؛ از او طلب بخشش مىكنم و به سوى او باز مىگردم ؛ هر چه او بخواهد

وَلا قُوَّةَ إِلّا بِاللَّهِ ، هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْباطِنُ ، لَهُ الْمُلْكُ

مىشود ؛ و هر توان و حركتى تنها به سبب خداوند است ، او اوّل و آخر و ظاهر و باطن است ، فرمان‌روايى تنها از آنِ اوست

وَلَهُ الْحَمْدُ ، يُحْيي وَيُميتُ ، وَيُميتُ وَيُحْيي ، وَهُوَ حَيٌّ لايَمُوتُ ،

و ستايش تنها براى اوست ، او زنده مىكند و مىميراند ، و مىميراند و زنده مىكند ، و او زنده‌اى است كه هرگز نمىميرد ،

بِيَدِهِ الْخَيْرُ ، وَهُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ .

همهء خيرات به دست اوست و او بر هر چيزى تواناست .

سپس يازده مرتبه مىگويى : سُبْحانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ للَّهِ وَلا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَاللَّهُ

پاك و منزّه است خداوند و حمد و ستايش مخصوص خداست و معبودى جز خدا نيست ، و خدا

أَكْبَرُ ، أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَأَتُوبُ إِلَيْهِ ، ما شآءَ اللَّهُ لاحَوْلَ وَلا قُوَّةَ إِلّا

بزرگ‌تر از آن است كه وصف شود ، از خدا طلب آمرزش نموده و به سوى او باز مىگردم ، آنچه او بخواهد مىشود ، هر توان و حركتى تنها به

بِاللَّهِ الْحَليمِ الْكَريمِ الْعَلِيِّ الْعَظيمِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ

سبب خداوند است ، كه بردبار بزرگوار ، بلند مرتبه ، بزرگ ، بخشنده ، مهربان ، پادشاه ، در نهايت پاكى ،

الْحَقِّ الْمُبينِ ، عَدَدَ خَلْقِهِ وَزِنَةَ عَرْشِهِ وَمِلْأَ سَماواتِهِ وَأَرَضيهِ ،

و حقّ آشكار است . اين ثناگويى را به تعداد مخلوقاتش و به وزن عرش و به اندازهء پر شدن آسمان‌ها و زمين‌هايش ،