الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٥١٠
2 - حرز يمانى
فَضْلِكَ ، وَطُرَفِ رِزْقِكَ ، وَأَلْوانِ ما أَوْلَيْتَ مِنْ إِرْفادِكَ ، فَإِنَّكَ
فضل و عايدات تو ، و نصيب‌هاى خوش‌آيند ، و بخشش‌نمودن رنگارنگ تو را به شماره درآورم . راستى كه تو
أَنْتَ اللَّهُ الَّذي لاإِلهَ إِلّا أَنْتَ ، الْفاشي فِي الْخَلْقِ رِفْدُكَ ، الْباسِطُ
خدايى هستى كه جز تو معبودى نيست ؛ بخششت نسبت به همهء مخلوقات آشكار است ، و دست مباركت به جود و بخشش
بِالْجُودِ يَدُكَ ، وَلاتُضادُّ في حُكْمِكَ ، وَلاتُنازَعُ في أَمْرِكَ ، تَمْلِكُ
گسترده است ؛ و در دستورت كسى به ضدّيت با تو نمىتواند برخيزد ( تا انجام نشود ) ؛ در فرمانت كسى را ياراى نزاع و جدال با تو نيست ؛
مِنَ الْأَنامِ ما تَشآءُ ، وَلايَمْلِكُونَ إِلّا ما تُريدُ .
قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ از مردم آنچه بخواهى مىگيرى ، ولى آنان ، جز آن چه را تو اراده كرده باشى در اختيار نخواهند داشت . « بگو : پروردگارا ؛ اى الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ ، وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ ، وَ تُعِزُّ صاحب فرمانروايى و حكومت ؛ به هر كه بخواهى فرمانروايى را مىدهى ، و از هر كه بخواهى مىگيرى ، و هر كه را بخواهى عزّت مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ مىبخشى و هر كه را بخواهى به ذلّت و خوارى مىكشانى ؛ خير و خوبى ، تنها در دست توست ؛ راستى كه تو بر هر كارى توانايى .
* تُولِجُ اللَّيْلَ فِي النَّهارِ وَ تُولِجُ النَّهارَ فِي اللَّيْلِ وَ تُخْرِجُ الْحَيَّ شب را در روز وارد مىكنى ، و روز را وارد شب مىگردانى ؛ و زنده را مِنَ الْمَيِّتِ وَ تُخْرِجُ الْمَيِّتَ مِنَ الْحَيِّ وَ تَرْزُقُ مَنْ تَشاءُ بِغَيْرِ از مرده بيرون مىآورى ، و مرده را از زنده خارج مىكنى ؛ و هر كه را بخواهى بدون الْحِسابِ » « 1 » . أَنْتَ الْمُنْعِمُ الْمُفْضِلُ الْخالِقُ الْبارِئُ الْقادِرُ الْقاهِرُ
حساب ، روزى مىبخشى » . تو نعمت‌بخش فزونىدهنده ، آفريننده و بوجود آورنده ، توانا چيره ،
الْمُقَدَّسُ في نُورِ الْقُدْسِ ، تَرَدَّيْتَ بِالْمَجْدِ وَالْعِزِّ ، وَتَعَظَّمْتَ
و تقديس‌شده در روشنى قدس هستى ؛ رداى عزّت و بزرگوراى را بر تن كرده‌اى ، و با
بِالْكِبْرِيآءِ ، وَتَغَشَّيْتَ بِالنُّورِ وَالْبَهآءِ ، وَتَجَلَّلْتَ بِالْمَهابَةِ وَالسَّنآءِ ،
كبريايى عظمت دارى ، و با روشنى و شكوه و جلال خود را پوشانده‌اى ، و با هيبت و عظمت خود را بزرگ نموده‌اى ،
لَكَ الْمَنُّ الْقَديمُ ، وَالسُّلْطانُ الشَّامِخُ ، وَالْجُودُ الْواسِعُ ، وَالْقُدْرَةُ
منّت ديرينه ، پادشاهى بلندمرتبه ، و بخشش فراگير و توان و
( 1 ) . سورهء آل عمران ، آيهء 26 و 27 .