الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٤٩٧
1 - دعاى حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام در سختىها به نقل از حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه
[ مِنْهُ ] فيما مَضى ، فَإِنّي أَتَوَسَّلُ إِلَيْكَ بِتَوْحيدِكَ وَتَهْليلِكَ
گذشته زندگانىام نيز چنين كردى ؛ زيرا من با يگانه‌دانستن تو ، و تهليل‌گفتن
وَتَمْجيدِكَ وَتَكْبيرِكَ وَتَعْظيمِكَ ، [ وَأَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الَّذي خَلَقْتَهُ
و ثناگوئى تو و گرامىداشت و تعظيم تو به تو توسّل مىجويم ( و تو را مىخوانم به واسطهء نامى كه از آن آفريدى
مِنْ ذلِكَ فَلايَخْرُجُ مِنْكَ إِلّا إِلَيْكَ ] . وَأَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الرُّوحِ
و از تو جز به سوى خودت خارج نخواهد شد ) . و تو را مىخوانم به واسطهء اسمت ، روح
الْمَكْنُونِ الْحَيِّ الْحَيِّ الْحَيِّ وَبِهِ وَبِهِ وَبِهِ ، وَبِكَ وَبِكَ وَبِكَ ، أَلّا
پنهان ، زنده زنده زنده ، و به او ، و به او ، و به او ؛ و به تو ، و به تو ، و به تو ؛ كه
تَحْرِمَني رِفْدَكَ ، وَفَوآئِدَ كَرامَتِكَ ، وَلاتُوَلِّني غَيْرَكَ ، وَلاتُسْلِمَني
مرا از جايزه و كرامت‌هاى سودمندت محروم مگردانى ، و سرپرستىام را به دست كسى جز خودت مسپار ، و مرا
إِلى عَدُوّي ، وَلاتَكِلَني إِلى نَفْسي ، وَأَحْسِنْ إِلَيَّ أَتَمَّ الْإِحْسانِ
به دست دشمنم تسليم مكن ، و به خودم نيز مسپار و وامگذار ؛ و كامل‌ترين احسان را در حال حاضر
عاجِلًا وَاجِلًا ، وَحَسِّنْ فِي الْعاجِلَةِ عَمَلي ، وَبَلِّغْني فيها أَمَلي
و به زودى و نيز در آينده‌ها بر من فرو فرست ، و در زمان‌هاى نزديك باعث نيكى عملم ، و در نزديك و دور زمانه ، مرا به آرزوهايم
وَفِي الْآجِلَةِ ، وَالْخَيْرَ في مُنْقَلَبي ، فَإِنَّهُ لاتُفْقِرُكَ كَثْرَةُ ما يَنْدَفِقُ
برسان ، و در بازگشتن نيز به من خير برسان ؛ زيرا ، جوشش زياد فضل و احسان تو نيازمندت نخواهد كرد ؛
بِهِ فَضْلُكَ ، وَسَيْبُ الْعَطايا مِنْ مَنِّكَ ، وَلايُنْقِصُ جُودَكَ تَقْصيري
بخشش‌ها از ناحيهء تو مىرسد ، و كوتاهى من در سپاسگزارى نعمت تو باعث كاستى در بخشش
في شُكْرِ نِعْمَتِكَ ، وَلاتُجِمُّ خَزآئِنَ نِعْمَتِكَ النِّعَمُ ، وَلايُنْقِصُ عَظيمَ
و جودت نمىگردد ، و گنجينه‌هاى نعمتت را نعمت‌ها زياد و انبوه نمىگرداند ، و بخشش‌هاى بزرگ تو
مَواهِبِكَ مِنْ سِعَتِكَ الْإِعْطآءُ ، وَلاتُؤَثِّرُ في جُودِكَ الْعَظيمِ الْفاضِلِ
باعث كاستى در عطاهاى فراگيرت نمىشود ، و عطاهاى خاصّ تو تأثيرى در سخاوت بزرگ
الْجَليلِ مِنَحُكَ ، وَلاتَخافُ ضَيْمَ إِمْلاقٍ فَتُكْدِيَ ، وَلايَلْحَقُكَ
و افزون و شكوه‌مندت ندارد ، و از تنگدستى نمىهراسى تا دست نگه دارى ، و