الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٤٩٦
1 - دعاى حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام در سختىها به نقل از حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه
وَبِحَقِّكَ شاهِدٌ ، وَإِلَيْكَ في مُلِمّي وَمُهِمّي ضارِعٌ ، لِأَنَّكَ حَيٌّ قَبْلَ
و به حقّ تو گواهىدهنده‌ام و در امور سخت و مهمّ به تو تضرّع‌كننده‌ام ؛ زيرا تو قبل
كُلِّ حَيٍّ ، وَحَيٌّ بَعْدَ كُلِّ مَيِّتٍ ، وَحَيٌّ تَرِثُ الْأَرْضَ وَمَنْ عَلَيْها ،
از هر زنده‌اى زنده بوده‌اى ، و پس از هر كه بميرد نيز زنده خواهى بود ، و زنده‌اى هستى كه وارث زمين و هر كه بر آن قرار دارد
وَأَنْتَ خَيْرُ الْوارِثينَ . أَللَّهُمَّ لاتَقْطَعْ عَنّي خَيْرَكَ في كُلِّ وَقْتٍ ،
مىباشى ، و تو بهترين وارثان هستى . خدايا ؛ خير و نيكىات را هيچ گاه از من قطع مكن ،
وَلَمْ تُنْزِلْ بي عُقُوباتِ النِّقَمِ ، وَلَمْ تُغَيِّرْ ما بي مِنَ النِّعَمِ ، وَلا
و كيفرهاى انتقامىات را بر من مفرست ، و نعمت‌هايى را كه بر من ارزانى داشته‌اى تغيير مده ،
أَخْلَيْتَني مِنْ وَثيقِ الْعِصَمِ ، فَلَوْ لَمْ أَذْكُرْ مِنْ إِحْسانِكَ إِلَيَّ
و از حفاظت‌گاه‌هاى محكم و مطمئنّت مرا خالى مگردان ؛ زيرا ، اگر من از احسان
وَإِنْعامِكَ عَلَيَّ إِلّا عَفْوَكَ عَنّي ، وَالْإِسْتِجابَةَ لِدُعآئي ، حينَ
و نعمت‌بخشىات بر من ، جز عفو و بخششت و پاسخ‌دادن به دعايم - هنگامى كه
رَفَعْتُ رَأْسي بِتَحْميدِكَ وَتَمْجيدِكَ ، لافي تَقْديرِكَ جَزيلَ حَظّي
سر بلند كردن براى ستايش و بزرگ‌شماريت - را ياد نمىكردم ، با قراردادن بهرهء فراوان ،
حينَ وَفَّرْتَهُ انْتَقَصَ مُلْكُكَ ، وَلا في قِسْمَةِ الْأَرْزاقِ حينَ قَتَّرْتَ
چيزى از فرمان‌روايى تو كم نمىگشت ، و در تقسيم‌نمودن رزق و روزىها نيز با كم‌گذاشتن سهميّه من چيزى
عَلَيَّ تَوَفَّرَ مُلْكُكَ . أَللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ ما أَحاطَ بِهِ عِلْمُكَ ،
بر پادشاهىات افزون نمىشد . خدايا ؛ حمد و ستايش را به تعداد آنچه علم و دانش تو بر آن احاطه دارد ، مخصوص تو دانم ؛
وَعَدَدَ ما أَدْرَكَتْهُ قُدْرَتُكَ ، وَعَدَدَ ما وَسِعَتْهُ رَحْمَتُكَ ، وَأَضْعافَ
به تعداد آنچه قدرت و توان تو آن را درك كند و دريابد ؛ به تعداد آنچه رحمت تو آن را شامل و فرا گيرد ؛ بلكه چندين برابر
ذلِكَ كُلِّهِ ، حَمْداً واصِلًا مُتَواتِراً مُتَوازِياً لِآلائِكَ وَأَسْمآئِكَ .
همهء آن چه گفتم ، حمد و ستايش رسنده پى در پى هم‌راستا بر نعمت‌ها و نام‌هايت ( نشانه‌هايت ) نثار مىكنم .
أَللَّهُمَّ فَتَمِّمْ إِحْسانَكَ إِلَيَّ فيما بَقِيَ مِنْ عُمْري ، كَما أَحْسَنْتَ إِلَيَّ
بار پروردگارا ؛ احسان و نيكىات را بر من در باقىماندهء دوران زندگانىام تمام گردان ، همان گونه كه در