الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٤٩٤
1 - دعاى حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام در سختىها به نقل از حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه
مُمْتَنِعٌ ، وَأَشْهَدُ أَنَّكَ رَبّي وَرَبُّ كُلِّ شَيْءٍ فاطِرُ السَّماواتِ
جلوگيرى كند ؛ و گواهى مىدهم كه تو پروردگار من و پرورش‌دهندهء تمام چيزىهايى ؛ آفريننده آسمان‌ها و
وَالْأَرْضِ ، عالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهادَةِ ، الْعَلِيُّ الْكَبيرُ الْمُتَعالُ . أَللَّهُمَّ
زمينى ؛ داناى پنهانىها و ديدنىها ؛ بلندمرتبه ، بزرگ و و الا مقام . بار خدايا ؛
إِنّي أَسْأَلُكَ الثَّباتَ فِي الْأَمْرِ ، وَالْعَزيمَةَ فِي الرُّشْدِ ، وَإِلْهامَ
به راستى من از تو درخواست ثبات و پايدارى را در ولايت ، و عزم راسخ در انجام خوبىها ، و الهام
الشُّكْرِ عَلى نِعْمَتِكَ ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ جَوْرِ كُلِّ جآئِرٍ ، وَبَغْيِ كُلِّ
به من براى سپاسگزارى بر نعمت‌هايت دارم . از جور و ستم تمام جائران و ستم كاران ، از جفا كارى
باغٍ ، وَحَسَدِ كُلِّ حاسِدٍ . أَللَّهُمَّ بِكَ أَصُولُ عَلَى الْأَعْدآءِ ، وَإِيَّاكَ
زورگويان ، و از حسد حسادت‌كنندگان به تو پناه مىآورم . بارالها به واسطه تو مىخواهم بر دشمنان ظفر و چيرگى يابم ؛ و تنها از تو
أَرْجُو وِلايَةَ الْأَحِبَّآءِ ، مَعَ ما لاأَسْتَطيعُ إِحْصآءَهُ مِنْ فَوآئِدِ
ولايت و دوستى و دوستان را اميد دارم ؛ با اين كه هنوز نمىتوانم موارد
فَضْلِكَ ، وَأَصْنافِ رِفْدِكَ ، وَأَنْواعِ رِزْقِكَ ، فَإِنَّكَ أَنْتَ اللَّهُ لاإِلهَ
فضل سودمندت ، و انواع پذيرايى و روزىات را به شماره درآورم . همانا ، تو خدايى هستى كه
إِلّا أَنْتَ الْفاشي فِي الْخَلْقِ حَمْدُكَ ، الْباسِطُ بِالْجُودِ يَدُكَ ،
جز تو معبودى نيست و ستايشت در بين خلقت گسترده و آشكار است ، و دست جود و بخششت باز و گسترده است ،
لاتُضادُّ في حُكْمِكَ ، وَلاتُنازَعُ في سُلْطانِكَ وَمُلْكِكَ ، وَلاتُراجَعُ
و در حكم و فرمان تو با تو ضدّيت نمىتوان كرد ، و در سلطنت و فرمان‌روايى ، كسى نمىتواند به جنگ تو بيايد ، و امر و دستور تو
في أَمْرِكَ ، تَمْلِكُ مِنَ الْأَنامِ ما شِئْتَ ، وَلايَمْلِكُونَ إِلّا ما تُريدُ .
باز گردانده نمىشود ، هر چه از مردم را بخواهى ملك توست ؛ ليكن هر چه آن‌ها بخواهند - جز با ارادهء تو - بدست نمىآورند .
أَللَّهُمَّ أَنْتَ الْمُنْعِمُ الْمُفْضِلُ الْقادِرُ الْقاهِرُ الْمُقَدَّسُ في نُورِ
بار الها ؛ تو نعمت‌بخش ، فضل و فزونىبخش ، توانا ، چيره و غالب و پاكيزه دانسته‌شده در نور
الْقُدْسِ ، تَرَدَّيْتَ بِالْعِزَّةِ وَالْمَجْدِ ، وَتَعَظَّمْتَ بِالْقُدْرَةِ وَالْكِبْريآءِ ،
پاك هستى ؛ لباس عزّت و بزرگوارى بر تن دارى ، و با قدرت و كبرياييت ابراز بزرگى مىكنى ،