الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٤٩٢
1 - دعاى حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام در سختىها به نقل از حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه
وَلاتَضِلُّ لَكَ في ظُلَمِ الْخَفِيَّاتِ ضالَّةٌ ، إِنَّما أَمْرُكَ إِذا أَرَدْتَ
و در تاريكىهاى پنهان ، گم‌شده‌اى از نظر تو گم نمىشود . شأن تو چنين است كه هر گاه چيزى را اراده كنى
شَيْئاً أَنْ تَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ . أَللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ مِثْلَ ما حَمِدْتَ
به آن مىگويى : ( انجام ) شو ؛ آن نيز ( بلافاصله ) انجام مىشود . بار الها ؛ تو را سپاس به همان گونه كه
بِهِ نَفْسَكَ ، وَحَمِدَكَ بِهِ الْحامِدُونَ ، وَمَجَّدَكَ بِهِ الْمُمَجِّدُونَ ،
خود را ستوده‌اى ؛ و همان گونه كه تمام ستايشگران تو را حمد و سپاس گفته‌اند ، و تمام ثناگويان تو را ثنا و تمجيد نموده‌اند ،
وَكَبَّرَكَ بِهِ الْمُكَبِّرُونَ ، وَعَظَّمَكَ بِهِ الْمُعَظِّمُونَ ، حَتَّى يَكُونَ لَكَ
و بزرگ‌دارندگان تو را بزرگ داشته‌اند ، و به عظمت يادكنندگان تو را تعظيم كرده‌اند ؛ تا جايى كه
مِنّي وَحْدي في كُلِّ طَرْفَةِ عَيْنٍ ، وَأَقَلَّ مِنْ ذلِكَ ، مِثْلُ حَمْدِ
من در هر چشم به هم زدن و بلكه در زمانى كمتر از آن ، به تنهايى به اندازهء
جَميعِ الْحامِدينَ وَتَوْحيدِ أَصْنافِ الْمُخْلِصينَ ، وَتَقْديسِ أَحِبَّآئِكَ
تمام ستايشگران تو را ستايش كنم ، و به اندازهء تمام مخلصان تو را يگانه بخوانم ، و به اندازهء تمام دوستان عارفت تو را
الْعارِفينَ ، وَثَنآءِ جَميعِ الْمُهَلِّلينَ ، وَمِثْلُ ما أَنْتَ عارِفٌ بِهِ ،
تقديس كنم ، و به اندازهء تمام تهليل‌گويان تو را ثناگويى كنم ؛ همانند آنچه كه تو خودت نسبت به آن شناخت دارى ،
وَمَحْمُودٌ بِهِ مِنْ جَميعِ خَلْقِكَ مِنَ الْحَيَوانِ وَالْجَمادِ . وَأَرْغَبُ
و با آن ستايش‌شونده‌اى از تمام مخلوقاتت اعمّ از حيوان و جمادات . بار الها ؛ اشتياق دارم
إِلَيْكَ اللَّهُمَّ في شُكْرِ ما أَنْطَقْتَني بِهِ مِنْ حَمْدِكَ ، فَما أَيْسَرَ ما
شكر و سپاس تمام ستايش‌هايى را كه زبانم را بدان گويا كردى نيز به جاى آورم . چه قدر آسان است
كَلَّفْتَني مِنْ ذلِكَ ، وَأَعْظَمَ ما وَعَدْتَني عَلى شُكْرِكَ ، إِبْتَدَأْتَني
انجام آن چه مرا بدان موظّف فرمودى ، و چه عظيم است وعده‌هايى كه براى سپاسگزاريت به من دادى ؛ از راه
بِالنِّعَمِ فَضْلًا وَطَوْلًا ، وَأَمَرْتَني بِالشُّكْرِ حَقّاً وَعَدْلًا ، وَوَعَدْتَني
فضل و دوستى و لطف شروع به نعمت‌بخشيدن به من كردى ، و به من دستور دادى كه در مقابل آن نعمت‌ها - چنان كه حقّ توست و عدالت نيز
عَلَيْهِ أَضْعافاً وَمَزيداً ، وَأَعْطَيْتَني مِنْ رِزْقِكَ اعْتِباراً وَامْتِحاناً ،
همين را اقتضا مىكند - به شكرگزاريت بپردازم ؛ نيز به من وعده فرمودى كه در مقابل شكر و سپاسگزاريم نيز چند برابر به من ببخشى و پاداش