الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٤٨٧
1 - دعاى حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام در سختىها به نقل از حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه
يُحِبُّ أَنْ يَراني فيها ، وَقَدْ كِدْتُ لَوْلا رَحْمَتُكَ أَنْ يَحِلَّ بي ما
مرا در آن ببيند گرفتارش كردى ؛ اين همه در شرايطى بود كه اگر رحمتت شامل من نمىشد زود بود كه بر من وارد شود آنچه نسبت به
حَلَّ بِساحَتِهِ ، فَالْحَمْدُ لِرَبٍّ مُقْتَدِرٍ لايُنازَعُ ، وَلِوَلِيٍّ ذي أَناةٍ
او وارد شده است ؛ بنابراين ، حمد و ستايش را مخصوص پروردگارى مىدانم كه داراى قدرتى لايتنازع و بىرقيب است ، سرپرستى كه مهلت‌دهنده
لايَعْجَلُ ، وَقَيُّومٍ لايَغْفُلُ ، وَحَليمٍ لايَجْهَلُ . نادَيْتُكَ يا إِلهي
است و شتاب نمىكند ؛ پايدارى كه غفلت نمىكند ؛ و بردبارى كه از هيچ چيز بىاطّلاع نيست . اى خداى من ؛
مُسْتَجيراً بِكَ ، واثِقاً بِسُرْعَةِ إِجابَتِكَ ، مُتَوَكِّلًا عَلى ما لَمْ أَزَلْ
در حالى تو را ندا در مىدهم كه پناهنده‌ات هستم ؛ به اجابت و پاسخ‌دادن سريعت اطمينان دارم ؛ با اعتماد بر آنچه از دير باز
أَعْرِفُهُ مِنْ حُسْنِ دِفاعِكَ عَنّي ، عالِماً أَنَّهُ لَنْ يُضْطَهَدَ مَنْ اوى
شناخته‌ام كه تو به خوبى از من دفاع مىكنى ؛ مىدانم كه هر كس در سايهء كفايت
إِلى ظِلِّ كِفايَتِكَ ، وَلايَقْرَعُ الْقَوارِعُ مَنْ لَجَأَ إِلى مَعْقِلِ الْإِنْتِصارِ
تو درآيد شكست نمىخورد ؛ و هر كس به تو پناه برد ستيزه‌گران با او ستيزه نمىكنند و او را نمىكوبند ؛
بِكَ ، فَخَلَّصْتَني يا رَبِّ بِقُدْرَتِكَ وَنَجَّيْتَني مِنْ بَأْسِهِ بِتَطَوُّلِكَ
بنابراين ، اى پروردگار من ؛ با قدرت و توان وصف‌ناپذيرت مرا خلاصى بخشيدى ، و با منّت و نعمت بخش الهىات مرا از بدى و آزار
وَمَنِّكَ . أَللَّهُمَّ وَكَمْ مِنْ سَحآئِبَ مَكْرُوهٍ جَلَّيْتَها ، وَسَمآءِ نِعْمَةٍ
او نجات دادى . بار خدايا ؛ چه بسيار ابرهاى ناخوشايندى كه راندى و دور كردى ، و چه آسمان‌هاى نعمت‌بارى كه
أَمْطَرْتَها ، وَجَداوِلَ كَرامَةٍ أَجْرَيْتَها ، وَأَعْيُنِ أَحْداثٍ طَمَسْتَها ،
به بارش درآوردى ، و چه نهرهاى كرامت و بزرگوارى كه روان نمودى ، و چشمه‌هاى حادثه‌هاى ناگوار كه ناپديد ساختى ،
وَناشِىِ رَحْمَةٍ نَشَرْتَها ، وَغَواشِيَ كُرَبٍ فَرَّجْتَها ، وَغُمَمِ بَلاءٍ
و رحمت‌هايى كه گستردى ، و مصيبت‌هاى فراگيرى كه بر طرف كردى و بلاهايى كه رفع كردى ،
كَشَفْتَها ، وَجُنَّةِ عافِيَةٍ أَلْبَسْتَها ، وَامُورٍ حادِثَةٍ قَدَّرْتَها ، لَمْ تُعْجِزْكَ
و لباس عافيتى كه بر من پوشانيدى ، و چيزهاى تازه‌اى كه براى آينده در نظر گرفتى ؛
إِذْ طَلَبْتَها ، فَلَمْ تَمْتَنِعْ مِنْكَ إِذْ أَرَدْتَها . أَللَّهُمَّ وَكَمْ مِنْ حاسِدِ سُوءٍ
آن گونه كه هنگام جستجوى آنها ناتوان نيستى و بدين جهت وقتى اراده كنى نيز سرپيچى نمىكنند . بار خدايا ؛ چه بسيار حسود