الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٤٦٠

2 - عريضه‌اى به خداوند كه در عريضهء حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه قرار داده مىشود

بِهِ الْأَسْبابُ ، وَطالَ عَلَيْهِ الْعَذابُ ، وَهَجَرَهُ الْأَهْلُ ، وَبايَنَهُ

سبب‌ها و وسيله‌ها را از دست داده است ، و عذاب و شكنجه‌اى طولانى بر او وارد شده است ، و خانواده‌اش او را رها كردند ، و

الصَّديقُ الْحَميمُ فَبَقِيَ مُرْتَهِناً بِذَنْبِهِ ، قَدْ أَوْبَقَهُ جُرْمُهُ ، وَطَلَبَ

دوست صميمىاش او را واگذاشته پس در گرو گناه و خطايش مانده است ، و جرم بزهش او را هلاك گردانيده است ؛ و به دنبال راه

النَّجا [ ةَ ] فَلَمْ يَجِدْ مَلْجَأً وَلا مُلْتَجَأً ، غَيْرَ الْقادِرِ عَلى حَلِّ الْعَقْدِ ،

نجات نيز رفته است ، ولى هيچ پناهگاه و تكيه‌گاهى پيدا نكرده است ؛ جز خدايى كه بر گشودن گره و برطرف‌كردن مشكل توانايى دارد

وَمُؤَبِّدِ الْأَبَدِ ، فَفَزَعي إِلَيْهِ وَاعْتِمادي عَلَيْهِ ، وَلا لَجَأَ وَلا مُلْتَجَأَ

و او جاودانگى را ابديّت بخشيده است ، پس به سوى او پناه آوردم و بر او تكيه نمودم كه پناهى و تكيه‌گاهى

إِلّا إِلَيْهِ . أَللَّهُمَّ إِنّي أَسْأَلُكَ بِعِلْمِكَ الْماضي ، وَبِنُورِكَ الْعَظيمِ ،

جز به سوى او نيست . بارالها ؛ به واسطهء دانش و آگاهى قاطعت و به واسطهء روشنى بزرگ و باعظمتت ،

وَبِوَجْهِكَ الْكَريمِ ، وَبِحُجَّتِكَ الْبالِغَةِ ، أَنْ تُصَلِّيَ عَلى مُحَمَّدٍ

و به خاطر قدر و منزلت كريمانه‌ات و به واسطهء حجّت و دليل رسايت ؛ از تو درخواست مىكنم بر محمّد

وَعَلى الِ مُحَمَّدٍ ، وَأَنْ تَأْخُذَ بِيَدي وَتَجْعَلَني مِمَّنْ تَقْبَلُ دَعْوَتَهُ ،

و آل محمّد درود بفرستى ؛ دستم را بگيرى ؛ مرا جزو كسانى كه دعايش پذيرفته ،

وَتُقيلُ عَثْرَتَهُ ، وَتَكْشِفُ كُرْبَتَهُ ، وَتُزيلُ تَرْحَتَهُ ، وَتَجْعَلُ لَهُ مِنْ

و لغزشش مورد گذشت واقع شده است ، و گرفتاريش بر طرف گشته ، و واماندگى او از بين رفته ، قرار دهى ؛ و براى او

أَمْرِهِ فَرَجاً وَمَخْرَجاً ، وَتَرُدَّ عَنّي بَأْسَ هذَا الظَّالِمِ الْغاشِمِ ، وَبَأْسَ

در كارش گشايش و گريزگاهى فراهم نمايى ، و اذيّت و آزار اين ظالم ستمگر و آزار

النَّاسِ يا رَبَّ الْمَلآئِكَةِ وَالنَّاسِ ، حَسْبي أَنْتَ وَكَفى مَنْ أَنْتَ

همهء مردمان را از من بر طرف كنى ؛ اى پروردگار فرشتگان و انسان‌ها . تو برايم كافى هستى و هر كس تو برايش بىنيازكننده و كفايتگر باشى همهء امورش

حَسْبُهُ ، يا كاشِفَ الْامُورِ الْعِظْامِ ، فَإِنَّهُ لاحَوْلَ وَلا قُوَّةَ إِلّا بِكَ .

كفايت‌شده و درست است . اى برطرف‌كنندهء مشكلات بزرگ ؛ واقعيّت و باورم اين است كه هيچ جنبش و نيرويى نيست جز آن‌كه از تو سرچشمه مىگيرد .

پس از اين نامه ، نامهء درخواست حاجت از مولاىمان صاحب الزمان

ارواحنا فداه را چنين مىنويسى :