الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٤٥٠
جريان ديگر در مورد نوشتن نامه به حضرت بقيّة اللَّه عجّل اللَّه تعالى فرجه
نعمت بود - دست يافته‌ام و اين شخص ، همان حجّت خداوند بر مردم ، يعنى امام عصر
صلوات اللَّه عليه است .
البتّه پيش از اين شنيده بودم كه دست مبارك آن حضرت در نرمى و لطافت به گونه‌اى است كه دست هيچ يك از مردم همانند آن نيست ؛ لذا ، با خود گفتم : من با ايشان دست مىدهم و مصافحه مىكنم ؛ اگر دستش همان گونه باشد كه شنيده‌ام ، آن طور كه شايستهء آن حضرت است رسم ادب را به جاى مىآورم .
در همين انديشه بودم كه دست خود را دراز كردم و آن بزرگوار نيز دست مباركش را به طرف من آورد و با وى مصافحه كردم و دريافتم كه همان خصوصيّت در دست مباركش مىباشد . لذا ، يقين كردم كه كامياب و رستگار شده‌ام . سرم را بلند كرده و روبروى آن حضرت قرار گرفته و خواستم دست مباركش را ببوسم كه ديگر كسى را نديدم . « 1 »
جريان ديگر در مورد نوشتن نامه به حضرت بقيّة اللَّه عجّل اللَّه تعالى فرجه
جريان ديگر در مورد نوشتن نامه به حضرت بقيّة اللَّه عجّل اللَّه تعالى فرجه
محدّث نورى رحمه الله مىفرمايد : دانشمند گران‌قدر ، دارندهء فضيلت‌ها و فضل‌ها و توانمندىهاى معنوى ، پيش‌كسوت در ميان هم‌رتبگان ، جناب آميرزا ابراهيم شيرازى حايرى - كه خداوند آينده‌اش را اصلاح و خواسته‌هايش را برآورده كند - فرمود :
خواسته‌هاى مهمّى در شيراز برايم پيش آمد كه فكرم را سرگردان و سينه‌ام را تنگ كرده بود ؛ از جملهء اين خواسته‌ها زيارت سرور و سالارم حضرت ابا عبداللَّه الحسين عليه السلام بود . در اين زمينه ، چاره‌اى جز توسّل به محضر مقدّس و درياى كرامت امام حاضر
ارواحنا فداه نديدم
. همو كه ديدگان هر بيننده‌اى كه كمتر او را ببيند زيان مىبيند ، بر او سلام خدا باد كه آگاه از همهء رازهاست .
خواسته‌هايم را با استفاده از « عريضهء حاجت » كه از امامان عليهم السلام روايت شده است ؛ نوشتم و نزديك غروب به طور پنهانى از شهر شيراز بيرون رفتم و به جايى رسيدم كه آب فراوانى گرد آمده بود كه فارس‌ها بدان استخر مىگويند .
( 1 ) . جنّة المأوى : 248 ، نجم الثاقب : 421 .