الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٢٩٨
8 - دعاى افتتاح
وَلاتَزيدُهُ كَثْرَةُ الْعَطآءِ إِلّا جُوداً وَكَرَماً ، إِنَّهُ هُوَ الْعَزيزُ الْوَهَّابُ .
نمىشود ، و بخشش زيادش تنها باعث افزايش بخشش و كرم و بزرگوارى او مىشود ؛ همانا او ، تنها عزّتمند بسيار بخشنده است .
أَللَّهُمَّ إِنّي أَسْئَلُكَ قَليلًا مِنْ كَثيرٍ مَعَ حاجَةٍ بي إِلَيْهِ عَظيمَةٍ ،
بارالها ؛ از تو مىخواهم اندكى از بسيار را به طورى كه به اين اندك بسيار نيازمندم ؛ و تو از
وَغِناكَ عَنْهُ قَديمٌ ، وَهُوَ عِنْدي كَثيرٌ ، وَهُوَ عَلَيْكَ سَهْلٌ يَسيرٌ .
قديم بىنياز از اينها بوده‌اى و اين اندك ، نزد من بسيار زياد و ارزشمند است و براى تو ( برآوردنش ) هيچ كارى ندارد و كم و آسان مىباشد .
أَللَّهُمَّ إِنَّ عَفْوَكَ عَنْ ذَنْبي ، وَتَجاوُزَكَ عَنْ خَطيئَتي ، وَصَفْحَكَ
بارالها ؛ واقعيّت آن است كه بخشش تو نسبت به گناه من ، و گذشت تو از اشتباه من ، و چشم‌پوشى تو
عَنْ ظُلْمي ، وَسَتْرَكَ عَلى قَبيحِ عَمَلي ، وَحِلْمَكَ عَنْ كَثيرِ جُرْمي ،
از ستم من ، و پوشش تو بر رفتار زشت من ، و بردبارى تو نسبت به جرم سنگين و بسيار من
عِنْدَ ما كانَ مِنْ خَطَئي وَعَمْدي ، أَطْمَعَني في أَنْ أَسْئَلَكَ ما لا
چه از روى عمد انجام داده‌ام ، و چه به طور اشتباهى مرتكب شده‌ام ؛ باعث شده است باز هم طمع كنم و اقدام به
أَسْتَوْجِبُهُ مِنْكَ ، الَّذي رَزَقْتَني مِنْ رَحْمَتِكَ ، وَأَرَيْتَني مِنْ
درخواست چيزى از تو نمايم كه سزاوار آن نيستم ؛ همان چيزى كه از رحمتت نصيبم ساختى ، و از
قُدْرَتِكَ ، وَعَرَّفْتَني مِنْ إِجابَتِكَ ، فَصِرْتُ أَدْعُوكَ امِناً . وَأَسْئَلُكَ
قدرتت نشانم دادى ، و از پاسخ‌گوييت كه به من شناساندى ؛ بدين‌سان ، با آرامش تو را مىخوانم . و نيز از تو مىخواهم
مُسْتَأْنِساً لاخآئِفاً وَلا وَجِلًا ، مُدِلًّا عَلَيْكَ فيما قَصَدْتُ فيهِ
در حالت انس با تو ، نه با ترس و هراس ، و با اطمينان خاطر به سوى تو در آنچه به خاطر آن آهنگ تو كردم ،
إِلَيْكَ ، فَإِنْ أَبْطَأَ عَنّي عَتَبْتُ بِجَهْلي عَلَيْكَ ، وَلَعَلَّ الَّذي أَبْطَأَ
پس اگر دير پاسخم را دادى ، با نادانيم بر تو عتاب و سرزنش كنم ؛ با آن كه احتمال قوى مىرفت چيزى كه در دادنش
عَنّي هُوَ خَيْرٌ لي ، لِعِلْمِكَ بِعاقِبَةِ الْامُورِ ، فَلَمْ أَرَ مَوْلًى كَريماً
به من تأخير كردى برايم بهتر باشد ؛ زيرا ، تو پايان همهء كارها را مىدانى ؛ پروردگارا ؛ هيچ مولاى كريم و بزرگوارى را
أَصْبَرَ عَلى عَبْدٍ لَئيمٍ مِنْكَ عَلَيَّ يا رَبِّ ، إِنَّكَ تَدْعُوني فَاوَلّي
بر بندهء پستى شكيباتر از تو بر خود نديدم . پروردگارا ؛ تو مرا دعوت مىكنى ، ولى من روى مىگردانم ؛