الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٢٨٧

5 - دعاى سوّم در ايّام ماه رجب

سر داشت و در حالى كه نشسته بود اين دعا را مىخواند ؛ من و همراهم نيز آن را حفظ كرديم ، و آن دعا اين است :

( شيخ طوسى اعلى اللَّه مقامه مىفرمايد : در هر روز از ماه رجب مستحبّ است اين دعا خوانده شود : )

أَللَّهُمَّ يا ذَا الْمِنَنِ السَّابِغَةِ ، وَالْآلاءِ الْوازِعَةِ ، وَالرَّحْمَةِ الْواسِعَةِ ،

خدايا ؛ اى كسى كه داراى لطف و احسان فراوان ، و نعمت‌هاى گسترده ، و رحمت فراگير ،

وَالْقُدْرَةِ الْجامِعَةِ ، وَالنِّعَمِ الْجَسيمَةِ ، وَالْمَواهِبِ الْعَظيمَةِ ،

و قدرت جامع و كامل ، و نعمت‌هاى عظيم و بخشش‌هاى بزرگ ،

وَالْأَيادِي الْجَميلَةِ ، وَالْعَطايَا الْجَزيلَةِ . يا مَنْ لايُنْعَتُ بِتَمْثيلٍ ،

و هديه‌هاى زيبا ، و عطاياى فراوان هستى . اى كسى كه به وسيلهء تمثيل وصف نمىشود ، و به هيچ موجودى به عنوان

وَلايُمَثَّلُ بِنَظيرٍ ، وَلايُغْلَبُ بِظَهيرٍ ، يا مَنْ خَلَقَ فَرَزَقَ ، وَأَلْهَمَ

نظير مثال‌زده نمىشود ، و به كمك پشتيبان ، مغلوب نمىشود ؛ اى كسى كه موجودات را خلق كرد ؛ سپس به آنان رزق و روزى داد ؛ و به آنان الهام

فَأَنْطَقَ ، وَابْتَدَعَ فَشَرَعَ ، وَعَلا فَارْتَفَعَ ، وَقَدَّرَ فَأَحْسَنَ ، وَصَوَّرَ

كرد ؛ پس به سخن درآورد ؛ و نوآورى نمود ، سپس تشريع كرد ؛ و برترى يافت ، پس رفيع و بلندمرتبه گرديد ؛ و تقدير كرد پس نيكو گردانيد ؛

فَأَتْقَنَ ، وَاحْتَجَّ فَأَبْلَغَ ، وَأَنْعَمَ فَأَسْبَغَ ، وَأَعْطى فَأَجْزَلَ ، وَمَنَحَ

و تصوير كرد پس محكم نمود ؛ و با دليل استدلال كرد پس رَسا گردانيد ؛ و نعمت داد پس آن را كامل كرد ؛ و عطا نمود

فَأَفْضَلَ . يا مَنْ سَما فِي الْعِزِّ فَفاتَ نَواظِرَ الْأَبْصارِ ، وَدَنا فِي

پس آن را بيشتر كرد ؛ و بخشش نمود ، و آن را فزونى داد . اى كسى كه اوج گرفت در عزّت و توانمندى ، و به همين خاطر ديدگاه‌هاى چشمان

اللُّطْفِ فَجازَ هَواجِسَ الْأَفْكارِ ، يَا مَنْ تَوَحَّدَ بِالْمُلْكِ فَلا نِدَّ

نتوانست به سوى او راه يابد ؛ و آن قدر به لطافت نزديك شده كه از هر آنچه به ذهن خطور مىكند مىگذرد ؛ اى كسى كه در پادشاهى ،

لَهُ في مَلَكُوتِ سُلْطانِهِ ، وَتَفَرَّدَ بِالْآلاءِ وَالْكِبْرِيآءِ ، فَلا ضِدَّ لَهُ

تنها هستى ؛ پس همتايى براى او در قدرت و سلطنت بر هستى نيست ؛ و در نعمت‌ها و شكوه و عظمت ، يگانه و بىمانند هستى ؛ پس

في جَبَرُوتِ شَأْنِهِ ، يا مَنْ حَارَتْ في كِبْرِيآءِ هَيْبَتِهِ دَقآئِقُ لَطآئِفِ

در مقام جبروت و استيلاء ضدّى براى او نيست ؛ اى كسى كه لطايف و دقّت‌ها و ريزبينىهاى افكار و