الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٢٦٧

11 - صلوات ضرّاب اصفهانى

إِلّا عِلْمُكَ ، وَلا يُحْصيها أَحَدٌ غَيْرُكَ . أَللَّهُمَّ وَصَلِّ عَلى وَلِيِّكَ ،

جز در دانش تو نگنجد و غير تو كسى نتواند آن را به شماره درآورد . خداوندا ؛ بر وليّت درود فرست ؛

الْمُحْيي سُنَّتَكَ ، الْقآئِمِ بِأَمْرِكَ ، الدَّاعي إِلَيْكَ ، الدَّليلِ عَلَيْكَ ، حُجَّتِكَ

او كه زنده‌كنندهء سنّت توست و قيام‌كنندهء به امر تو ، و دعوت‌كنندهء به سوى تو ، و دلالت كنندهء بر تو ، و حجّت تو

عَلى خَلْقِكَ ، وَخَليفَتِكَ في أَرْضِكَ ، وَشاهِدِكَ عَلى عِبادِكَ . أَللَّهُمَّ

بر بندگانت و جانشين تو در زمينت و گواه تو بر بندگان توست . خدايا ؛

أَعِزَّ نَصْرَهُ ، وَمُدَّ في عُمْرِهِ ، وَزَيِّنِ الْأَرْضَ بِطُولِ بَقآئِهِ . أَللَّهُمَّ

يارى او را تقويت نما و عمرش را طولانى فرما ، و با طولانىشدن ماندنش ، زمين را زينت ببخش . خدايا ؛

اكْفِهِ بَغْيَ الْحاسِدينَ ، وَأَعِذْهُ مِنْ شَرِّ الْكآئِدينَ ، وَازْجُرْ عَنْهُ إِرادَةَ

از ستم حسودان او را كفايت كن ، و از شرّ حيله‌گران پناهش ده و ارادهء

الظَّالِمينَ ، وَخَلِّصْهُ مِنْ أَيْدِى الْجَبَّارينَ . أَللَّهُمَّ أَعْطِهِ في نَفْسِهِ

ستمكاران را از او دور كن ، و او را از دست زورگويان رهايى ده . خداوندا ؛ دربارهء خودش ،

وَذُرِّيَّتِهِ ، وَشيعَتِهِ وَرَعِيَّتِهِ ، وَخآصَّتِهِ وَعامَّتِهِ وَعَدُوِّهِ وَجَميعِ أَهْلِ

ذريّه‌اش ، پيروانش ، رعيّتش ، ياران ويژه‌اش ، عموم پيروانش ، دشمنانش و تمام اهل

الدُّنْيا ، ما تُقِرُّ بِهِ عَيْنَهُ ، وَتَسُرُّ بِهِ نَفْسَهُ ، وَبَلِّغْهُ أَفْضَلَ ما أَمَّلَهُ

دنيا ، آنچه كه چشمش را به آن روشن نمايى و روانش را به آن شاد گردانى ، به او عنايت فرما . و او را به برتر از آنچه آرزو دارد

فِي الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ ، إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ . أَللَّهُمَّ جَدِّدْ بِهِ مَا

در دنيا و آخرت برسان ؛ زيرا تو بر هر چيز توانايى . خدايا ؛ آنچه از

امْتَحى مِنْ دينِكَ ، وَأَحْيِ بِهِ ما بُدِّلَ مِنْ كِتابِكَ ، وَأَظْهِرْ بِهِ ما غُيِّرَ

دينت محو شده به وسيلهء او تازه كن ، و آنچه از كتابت عوض شده به واسطهء او زنده كن ، و آنچه

مِنْ حُكْمِكَ ، حَتَّى يَعُودَ دينُكَ بِهِ وَعَلى يَدَيْهِ غَضّاً جَديداً خالِصاً

از احكامت تغيير داده‌شده به وسيلهء او ظاهر كن ؛ تا اين كه دينت به وسيلهء او و با دست او نو و تر و تازه گردد ؛ آن گونه كه خالص

مُخْلَصاً لاشَكَّ فيهِ ، وَلا شُبْهَةَ مَعَهُ ، وَلا باطِلَ عِنْدَهُ ، وَلا بِدْعَةَ

و بىآلايش بوده كه نه شكّى در آن باشد و نه شبهه‌اى به آن راه يابد ، و نه باطل و بدعتى كنار آن و