الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٢٦١

حكايت صلوات ضرّاب اصفهانى

مىگردد در حالى كه سنگ ، هم‌چنان در جاى خود بود . ما ، در را هم از خوف اموال‌مان مىبستيم و نمىديديم كه كسى آن را باز و بسته كند ، ولى آن شخص داخل مىشد و خارج مىگشت ؛ سنگ هم همان گونه بود تا آن كه وقت خارج شدن خودمان آن را كنار مىزديم .

وقتى اين جريان را ديدم ، قلبم به طپش افتاد و هيبت آن شخص در دلم واقع شد و با پيرزن مهربانى نمودم و دوست داشتم از حال آن شخص بيشتر بدانم .

به او گفتم : اى زن ؛ دوست دارم با تو سخن بگويم ولى دوستانم نبايد متوجّه شوند ؛ بنابراين ، اگر مرا در اتاقم تنها ديدى نزد من بيا تا از تو پرسشى نمايم .

زن به سرعت به من گفت : من نيز مىخواهم رازى را با تو بگويم ، ولى به دليل حضور دوستانت چنين فرصتى پيش نيامد .

گفتم : مىخواهى چه بگويى ؟ گفت : مىگويند : - و نام كسى را نبرد ! - با همراهان و شريكانت خشونت و تندى نكن و با آن‌ها به نزاع و كشمكش مپرداز ؛ چرا كه آنان دشمنان تو هستند و با آن‌ها مدارا كن .

گفتم : چه كسى اين‌ها را مىگويد ؟

گفت : من مىگويم ؛ و ديگر هيبتش نگذاشت كه بيش از اين بپرسم .

گفتم : حالا كدام همراهانم منظور توست ؟ ( و گمان مىكردم همين همراهانم را در سفر مىگويد ) .

گفت : شريكانى كه در وطن دارى و در اين خانه نيز همراه تو

مىباشند .

در منزل بين من و همراهانم گفتگوهاى تند و برخوردهاى خشن نسبت به مسائل دينى اتّفاق افتاده بود و آنان در مورد من سخن‌چينى كردند تا اين كه فرار نمودم و از آن‌ها پنهان شدم و اين گونه بود كه فهميدم مراد او ، همان‌هاست .

سپس به او گفتم : تو با « رضا عليه السلام » چه نسبتى دارى ؟

گفت : من خدمتكار حسن بن على عسكرى عليه السلام بودم . وقتى مطمئن شدم كه او راست مىگويد ، با خود گفتم : از او دربارهء امام غايب ارواحنا فداه بپرسم .