الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٢٤٧
5 - دعاى ندبه
مَناقِبِهِ يَحْذُو حَذْوَ الرَّسُولِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِما وَ الِهِما . وَيُقاتِلُ
با او برابرى كند ؛ زيرا او گام مىنهاد جاى پاى رسول خدا كه درود خدا بر آن دو و بر اهل بيت آن دو بزرگوار باد . و پيكار
عَلَى التَّأْويلِ ، وَلاتَأْخُذُهُ فِي اللَّهِ لَوْمَةُ لائِمٍ ، قَدْ وَتَرَ فيهِ صَناديدَ
مىنمود بر اساس تأويل حقايق و مقاصد قرآن ؛ و در راه رضاى خدا هيچ ملامتى ، او را باز نمىداشت ؛ به راستى كه بزرگان
الْعَرَبِ ، وَقَتَلَ أَبْطالَهُمْ ، وَناوَشَ ذُؤْبانَهُمْ ، فَأَوْدَعَ قُلُوبَهُمْ أَحْقاداً
عرب را ترسانيد ؛ و شجاعان آن‌ها را به خاك و خون كشيد و با گرگ‌صفتان آن‌ها مقابله كرد ؛ به همين جهت دل‌هاى آن‌ها
بَدْرِيَّةً وَخَيْبَرِيَّةً وَحُنَيْنِيَّةً وَغَيْرَهُنَّ ، فَأَضَبَّتْ عَلى عَداوَتِهِ ،
پر از كينه شد از جنگ‌هاى بدر ، خيبر ، حنين و ديگر جنگ‌ها . پس دشمنى او را در دل پنهان كردند
وَأَكَبَّتْ عَلى مُنابَذَتِهِ حَتَّى قَتَلَ النَّاكِثينَ وَالْقاسِطينَ وَالْمارِقينَ .
و به اختلاف و درگيرى روى آوردند تا اين كه پيمان‌شكنان ، ستمگران و از دين بيرون‌رفتگان را به درك و اصل كرد .
وَلَمَّا قَضى نَحْبَهُ وَقَتَلَهُ أَشْقَى الْاخِرينَ ، يَتْبَعُ أَشْقَى الْأَوَّلينَ ،
وقتى اجَلش به سر آمد و شقىترينِ آخرين ( امّت ) كه از شقىترينِ اوّلين پيروى كرد ، آن حضرت را شهيد كرد ؛
لَمْ يُمْتَثَلْ أَمْرُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ الِهِ فِي الْهادينَ بَعْدَ
فرمان رسول خدا - كه درود خدا بر او و آل او باد - دربارهء هدايت‌گران امّت ، يكى پس از
الْهادينَ ، وَالْامَّةُ مُصِرَّةٌ عَلى مَقْتِهِ ، مُجْتَمِعَةٌ عَلى قَطيعَةِ رَحِمِهِ ،
ديگرى ، اطاعت نشد . مردم بر دشمنى با وى اصرار ورزيدند ؛ جمع شدند تا نسل او را قطع كنند
وَإِقْصآءِ وُلْدِهِ إِلَّا الْقَليلَ مِمَّنْ وَفى لِرِعايَةِ الْحَقِّ فيهِمْ . فَقُتِلَ
و اولاد او را تبعيد و آواره نمايند ؛ جز اندكى كه در رعايت حقّ فرزندان رسول خدا ، وفا نمودند . پس ( بر اثر ظلم و بيداد ) گروهى
مَنْ قُتِلَ ، وَسُبِيَ مَنْ سُبِيَ ، وَاقْصِيَ مَنْ اقْصِيَ ، وَجَرَى الْقَضآءُ
كشته شدند و گروه ديگرى اسير ، جمعى دور از وطن ، و حكم قضا و قدر الهى ، بر آن‌ها جارى شد
لَهُمْ بِما يُرْجى لَهُ حُسْنُ الْمَثُوبَةِ ، إِذْ كانَتِ الْأَرْضُ للَّهِ يُورِثُها
به چيزى كه اميد بهترين ثواب و پاداش از آن ، مىرود . زيرا زمين از آنِ خداست و آن را به هر
مَنْ يَشآءُ مِنْ عِبادِهِ ، وَالْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقينَ ، وَسُبْحانَ رَبِّنا إِنْ كانَ
يك از بندگانش كه بخواهد ، ارث مىدهد ؛ و البتّه پايان نيكو از آنِ پرهيزكاران است . و منزّه است پروردگار ما ؛ به راستى كه