الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٢٣٤
4 - دعاى علوى مصرى از امام زمان ارواحنا فداه كه در گرفتارىهاى شديد خوانده مىشود
خِطابي ، وَضيقُ صَدْري حَداني عَلى ذلِكَ كُلِّهِ ، وَحَمَلَني عَلَيْهِ ،
خطابم را زياد كردم ، كه تنگى و فشار سينه‌ام بر تمام اين‌ها مرا كشاند ، و مرا بر آن‌ها وادار كرد ،
عِلْماً مِنّي بِأَنَّهُ يُجْزيكَ مِنْهُ قَدْرُ الْمِلْحِ فِي الْعَجينِ ، بَلْ يَكْفيكَ
با اين كه مىدانم از تمام اين‌ها فقط به اندازهء نمك خمير ، تو را كفايت مىكند ؛ بلكه
عَزْمُ إِرادَةٍ وَأَنْ يَقُولَ الْعَبْدُ بِنِيَّةٍ صادِقَةٍ وَلِسانٍ صادِقٍ يا رَبِّ ،
قصد خواستن و اين كه بنده با نيّت راست و زبان صادق بگويد : اى پروردگار من ؛ كافى است
فَتَكُونَ عِنْدَ ظَنِّ عَبْدِكَ بِكَ ، وَقَدْ ناجاكَ بِعَزْمِ الْإِرادَةِ قَلْبي ،
كه تو در نزد گمان بنده‌ات به تو حضور دارى . به راستى كه قلبم به قصد خواستن با تو مناجات كرد ؛
فَأَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ ، وَأَنْ تُقْرِنَ دُعآئي
پس از تو مىخواهم بر محمّد و آل محمّد درود فرستى و دعايم را قرين
بِالْإِجابَةِ مِنْكَ ، وَتُبَلِّغَني ما أَمَّلْتُهُ فيكَ ، مِنَّةً مِنْكَ وَطَوْلًا ، وَقُوَّةً
اجابت خود سازى ، و مرا به آرزوهايى كه نسبت به تو دارم از جهت لطف و احسانى كه به من دارى و قدرت و توانى كه در
وَحَوْلًا ، لاتُقيمُني مِنْ مَقامي هذا إِلّا بِقَضآءِ جَميعِ ما سَأَلْتُكَ ،
تو هست برسانى ، از جايم برمخيزان مگر به برآوردن تمام آنچه از تو خواستم ؛
فَإِنَّهُ عَلَيْكَ يَسيرٌ ، وَخَطَرَهُ عِنْدي جَليلٌ كَثيرٌ ، وَأَنْتَ عَلَيْهِ قَديرٌ ،
همانا اين كار بر تو آسان است و قدر و ارزش آن در نزد من شكوهمند و زياد است ؛ و در حالى كه تو بر اين كار توانايى
يا سَميعُ يا بَصيرُ . إِلهي وَهذا مَقامُ الْعآئِذِ بِكَ مِنَ النَّارِ ،
اى شنوا ؛ اى بينا ؛ خداى من ؛ اين جايگاه پناهندهء به تو از آتش
وَالْهارِبِ مِنْكَ إِلَيْكَ ، مِنْ ذُنُوبٍ تَهَجَّمَتْهُ ، وَعُيُوبٍ فَضَحَتْهُ ،
و گريزنده از ( غضب ) تو به ( رحمت ) تو است ؛ از گناهانى كه بر او هجوم آورده ، و عيوبى كه او را رسوا كردند ؛
فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ ، وَانْظُرْ إِلَيَّ نَظْرَةً رَحيمَةً أَفُوزُ
پس بر محمّد و آل محمّد درود فرست ، و بر من نظر كن نظرى از روى لطف و رحمت كه
بِها إِلى جَنَّتِكَ ، وَاعْطِفْ عَلَيَّ عَطْفَةً أَنْجُو بِها مِنْ عِقابِكَ ، فَإِنَّ
به وسيلهء آن به سوى بهشت تو كامياب گردم ؛ و به من مهربانى كن ، نوعى مهربانى كه با آن از كيفر تو نجات يابم ، همانا