الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٢٢٦

4 - دعاى علوى مصرى از امام زمان ارواحنا فداه كه در گرفتارىهاى شديد خوانده مىشود

وَأَنْعِمْ بالي ، وَأَكْثِرْ مِنَ الْحَلالِ مالي ، وَخِرْ لي في جَميعِ امُوري

و فكر و ذهنم را رشد بده ؛ و مالم را از حلال زياد كن ؛ و در تمام امور و كارهايم برايم خير و

وَأَفْعالي ، وَرَضِّني بِها ، وَارْحَمْني وَوالِدَيَّ وَما وَلَدا مِنَ

خوبى مقدّر فرما ؛ و مرا به آن‌ها راضى و خشنود گردان ؛ و رحم كن بر من و پدر و مادرم و فرزندان آنان از

الْمُؤْمِنينَ وَالْمُؤْمِناتِ ، وَالْمُسْلِمينَ وَالْمُسْلِماتِ ، الْأَحْيآءِ مِنْهُمْ

مردان و زمان مؤمن ، و مردان و زنان مسلمان ، زندگان از آن‌ها

وَالْأَمْواتِ ، إِنَّكَ سَميعُ الدَّعَواتِ ، وَأَلْهِمْني مِنْ بِرِّهِما ما أَسْتَحِقُّ

و مردگان از آن‌ها ؛ همانا تو شنوندهء دعاهايى . به من الهام كن از نيكىكردن نسبت به آن دو ( پدر و مادرم ) آنچه

بِهِ ثَوابَكَ وَالْجَنَّةَ ، وَتَقَبَّلْ حَسَناتِهِما ، وَاغْفِرْ سَيِّئاتِهِما ، وَاجْزِهِما

با آن شايستگى ثواب و بهشت تو را پيدا كنم ، و كارهاى نيك آن‌ها را قبول فرما ، و بدىهاى آن‌ها را ببخش ،

بِأَحْسَنِ ما فَعَلا بي ثَوابَكَ وَالْجَنَّةَ . إِلهي وَقَدْ عَلِمْتُ يَقيناً أَنَّكَ

و به خاطر خوبىهايى كه آن دو دربارهء من كرده‌اند پاداشت و بهشتت را نصيب آن دو فرما . خداى من ؛ به يقين مىدانم تو

لا تَأْمُرُ بِالظُّلْمِ وَلا تَرْضاهُ ، وَلا تَميلُ إِلَيْهِ وَلا تَهْواهُ وَلاتُحِبُّهُ

دستور به ستم نمىدهى ، و به آن راضى نيستى ، و ميل به آن نمىنمايى ، و آن را نمىخواهى و دوستش نمىدارى ،

وَلاتَغْشاهُ ، وَتَعْلَمُ ما فيهِ هؤُلآءِ الْقَوْمُ مِنْ ظُلْمِ عِبادِكَ وَبَغْيِهِمْ

ونمىپوشانى آن را ؛ و مىدانى آنچه را كه اين قوم از ظلم به بندگانت و تجاوزگرى آن‌ها

عَلَيْنا ، وَتَعَدّيهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ وَلامَعْرُوفٍ ، بَلْ ظُلْماً وَعُدْواناً وَزُوراً

بر عليه ما ، و تعدّى و تجاوز ناحقّ و نامعروفشان كه از روى ظلم و دشمنى و زور

وَبُهْتاناً ، فَإِنْ كُنْتَ جَعَلْتَ لَهُمْ مُدَّةً لابُدَّ مِنْ بُلُوغِها ، أَوْ كَتَبْتَ

و تهمت آن را انجام مىدهند ؛ پس اگر بر ايشان مدّتى قرار دادى كه بايد آن مدّت بسر آيد ؛ يا

لَهُمْ اجالًا يَنالُونَها ، فَقَدْ قُلْتَ وَقَوْلُكَ الْحَقُّ وَوَعْدُكَ الصِّدْقُ

مهلت‌هايى بر ايشان نوشتى و معيّن كردى كه بايد به پايان برسد ، پس تو گفتى - و سخنت حقّ و وعده‌ات راست است - :

« يَمْحُو اللَّهُ ما يَشآءُ وَيُثْبِتُ وَعِنْدَهُ امُّ الْكِتابِ » « 1 » . فَأَنَا أَسأَلُكَ

« آنچه را خدا بخواهد محو و نابود مىكند و آنچه را بخواهد ثابت مىدارد ؛ و امّ الكتاب نزد اوست » . پس من از تو مىخواهم ،

( 1 ) . سورهء رعد ، آيهء 39 .