الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٢٢٣
4 - دعاى علوى مصرى از امام زمان ارواحنا فداه كه در گرفتارىهاى شديد خوانده مىشود
إِلى جَنَّتِكَ ، وَوَجْهِكَ الْكَريمِ وَأَوْلِيآئِكَ ، وَتُفَرِّجَني بِمُحَمَّدٍ وَ الِهِ ،
بهشت خود ، و به ديدن لطف كريمانهء خود و اولياى خودت روشن كنى ، و به واسطهء محمّد و آل محمّد مرا به گشايش و راحتى
وَتُؤْنِسَني بِهِ وَبالِهِ ، وَبِمُصاحَبَتِهِمْ وَمُرافَقَتِهِمْ ، وَتُمَكِّنَ لي فيها ،
برسانى ، و مرا با او و آل او ، و هم‌صحبتى و همراهى ايشان مأنوس گردانى ؛ و مرا در بهشت جاى دهى و متمكّن سازى ؛
وَتُنْجِيَني مِنَ النَّارِ ، وَما اعِدَّ لِأَهْلِها مِنَ السَّلاسِلِ وَالْأَغلالِ ،
و از آتش نجاتم بخشى ، و از آنچه كه براى اهل آتش آماده شده است از زنجيرها و غل‌ها ،
وَالشَّدآئِدِ وَالْأَنْكالِ ، وَأَنْواعِ الْعَذابِ ، بِعَفْوِكَ يا كَريمُ . إِلهي
و نيز سختىها و فشارها ، و انواع عذاب‌ها رهايى بخشى ؛ با گذشت خودت ، اى بخشندهء بزرگوار ؛ خداى من ؛
وَأَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الَّذي دَعَتْكَ بِهِ عَبْدَتُكَ وَصِدّيقَتُكَ مَرْيَمُ الْبَتُولُ
از تو مىخواهم به آن اسمى كه به واسطهء آن اسم ، بنده و تصديق كننده‌ات مريم پاكدامن
وَامُّ الْمَسيحِ الرَّسُولِ عَلَيْهِمَا السَّلامُ ، إِذْ قُلْتَ « وَمَرْيَمَ ابْنَتَ
و مادر مسيح رسول - كه بر هر دو درود باد - تو را خواند ؛ هنگامى كه گفتى : « - ياد آر - حال مريم دختر
عِمْرانَ الَّتي أَحْصَنَتْ فَرْجَها فَنَفَخْنا فيهِ مِنْ رُوحِنا وَصَدَّقَتْ
عمران را كه عورت خود را حفظ كرد ؛ پس آن گاه در آن از روح قدسى خويش بدميديم ؛ و مريم نيز
بِكَلِماتِ رَبِّها وَكُتُبِهِ وَكانَتْ مِنَ الْقانِتينَ » « 1 » فَاسْتَجَبْتَ لَها
كلمات و كتاب‌هاى پروردگارش را با كمال ايمان تصديق كرد ، و از فرمانبرداران خدا بود » پس دعاى او را اجابت
دُعآئَها ، وَكُنْتَ مِنْها قَريباً يا قَريبُ ، أَنْ تُصَلِّيَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ
نمودى در حالى كه تو به او نزديك بودى اى نزديك ، ( مىخواهم ) كه بر محمّد و آل
مُحَمَّدٍ ، وَأَنْ تُحْصِنَني بِحِصْنِكَ الْحَصينِ ، وَتَحْجُبَني بِحِجابِكَ
محمّد درود فرستى و مرا با حصار محكم خودت نگهدارى كنى ، و با پوشش بازدارنده‌ات مرا
الْمَنيعِ ، وَتُحْرِزَني بِحِرْزِكَ الْوَثيقِ ، وَتَكْفِيَني بِكِفايَتِكَ الْكافِيَةِ ،
بپوشانى ، و به حرز محكمت مرا حفظ و حراست نمايى ، و مرا به كفايت كافى خودت كفايت كنى ؛
مِنْ شَرِّ كُلِّ طاغٍ ، وَظُلْمِ كُلِّ باغٍ ، وَمَكْرِ كُلِّ ماكِرٍ ، وَغَدْرِ كُلِّ
از شرّ هر سركش ، و ستم هر تجاوزگر ، و مكر و نيرنگ هر حيله‌گر ، و خيانت هر
( 1 ) . سورهء تحريم ، آيهء 12 .