الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ٢٠٩

4 - دعاى علوى مصرى از امام زمان ارواحنا فداه كه در گرفتارىهاى شديد خوانده مىشود

الرَّازِقُ وَنَحْنُ الْمَرْزُوقُونَ . فَلَكَ الْحَمْدُ يا إِلهي ، إِذْ خَلَقْتَني

روزى دهنده‌اى و ما روزى خوار . پس حمد و ستايش تو راست اى خداى من ؛ چون مرا

بَشَراً سَوِيّاً ، وَجَعَلْتَني غَنِيّاً مَكْفِيّاً ، بَعْدَ ما كُنْتُ طِفْلًا صَبِيّاً ،

بشرى درست و بىعيب آفريدى و مرا بىنياز و كفايت‌شده قرار دادى بعد از آن كه كودكى كوچك بودم ،

تَقُوتُني مِنَ الثَّدْيِ لَبَناً مَريئاً ، وَغَذَّيْتَني غَذآءً طَيِّباً هَنيئاً ،

شير گوارا را از پستان مادر خوراك من قرار دادى و با غذاى پاك لذيذ گوارا مرا تغذيه كردى

وَجَعَلْتَني ذَكَراً مِثالًا سَوِيّاً . فَلَكَ الْحَمْدُ حَمْداً إِنْ عُدَّ لَمْ يُحْصَ ،

و مرا مردى به شكلى متناسب و هماهنگ قرار دادى . پس حمد مخصوص توست ؛ حمدى كه اگر شمرده شود به شمارش نيايد

وَإِنْ وُضِعَ لَمْ يَتَّسِعْ لَهُ شَيْءٌ ، حَمْداً يَفُوقُ عَلى جَميعِ حَمْدِ

و اگر ( در محلّى ) گذاشته شود چيزى گنجايش آن را ندارد ؛ ستايشى كه بالاتر از تمام ستايش‌هاى

الْحامِدينَ ، وَيَعْلُو عَلى حَمْدِ كُلِّ شَيْءٍ ، وَيَفْخُمُ وَيَعْظُمُ عَلى

ستايشگران باشد و بر ستايش هر چيزى برترى يابد و بر تمام آن‌ها بلندمرتبگى و بزرگى كند ؛

ذلِكَ كُلِّهِ ، وَكُلَّما حَمِدَ اللَّهَ شَيْءٌ . وَالْحَمْدُ للَّهِ كَما يُحِبُّ اللَّهُ أَنْ

و هر گاه چيزى خدا را ستايش كند . و حمد و ستايش خدا راست آن طور كه خدا دوست مىدارد كه

يُحْمَدَ ، وَالْحَمْدُ للَّهِ عَدَدَ ما خَلَقَ ، وَ زِنَةَ ما خَلَقَ ، وَ زِنَةَ أَجَلِّ ما

حمد شود ، و حمد و ستايش مخصوص خداست به تعداد مخلوقات او و هم وزن آنچه آفريد و هم وزن بزرگ‌ترين چيزى كه

خَلَقَ ، وَبِوَزْنِ أَخَفِّ ما خَلَقَ ، وَبِعَدَدِ أَصْغَرِ ما خَلَقَ . وَالْحَمْدُ للَّهِ

خلق كرد و به وزن سبك‌ترين چيزى كه آفريد و به تعداد كوچك‌ترين مخلوقاتش . و حمد و ستايش خدا راست

حَتَّى يَرْضى رَبُّنا وَبَعْدَ الرِّضا ، وَأَسْئَلُهُ أَنْ يُصَلِّيَ عَلى مُحَمَّدٍ

به قدرى كه پروردگارمان راضى شود و پس از رضايت و خشنوديش ؛ و از خدا مىخواهم كه بر محمّد

وَ الِ مُحَمَّدٍ ، وَأَنْ يَغْفِرَ لي ذَنْبي ، وَأَنْ يَحْمَدَ لي أَمْري ، وَيَتُوبَ

و آل محمّد درود فرستد و گناهم را ببخشد و كارم را سپاس گزارد ، و توبه‌ام را بپذيرد ؛

عَلَيَّ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحيمُ . إِلهي وَإِنّي أَنَا أَدْعُوكَ وَأَسْأَلُكَ

همانا او توبه‌پذير مهربان است . خداى من ؛ همانا من تو را مىخوانم و از تو مىخواهم