الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ١٦٧
8 - دعاى امام حسن عسكرى عليه السلام در قنوت
الرَّاتِعينَ في حِماكَ ، وَزِدْهُ في قُوَّتِهِ بَسْطَةً مِنْ تَأْييدِكَ ،
خوشگذران‌ها در راه حرام و معصيت تو ؛ و نيروى او را از جهت باز شدن دستش با تأييد خودت افزايش بده ؛
وَلاتُوْحِشْنا مِنْ انْسِهِ ، وَلاتَخْتَرِمْهُ دُونَ أَمَلِهِ مِنَ الصَّلاحِ
ما را از انس گرفتن با او مگريزان ( به وحشت مينداز ) ؛ آرزويش را - كه درستى و اصلاح
الْفاشي في أَهْلِ مِلَّتِهِ ، وَالْعَدْلِ الظَّاهِرِ في امَّتِهِ . أَللَّهُمَّ وَشَرِّفْ
فراگير امور مردمش و عدالت آشكار در بين‌شان است - بر باد مده و نااميدش مساز . خدايا ؛ هنگام
بِمَا اسْتَقْبَلَ بِهِ مِنَ الْقِيامِ بِأَمْرِكَ لَدى مَوْقِفِ الْحِسابِ مَقامَهُ ،
حساب و كتاب بندگانت ، جايگاه او را به خاطر آنچه استقبال كرد از برپا داشتن فرمانت ، شرافت‌مند گردان ؛
وَسُرَّ نَبِيَّكَ مُحَمَّداً صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ الِهِ بِرُؤْيَتِهِ ، وَمَنْ تَبِعَهُ عَلى
پيامبرت حضرت محمّد را - كه درود تو بر او و آل او باد - با ديدن آن بزرگوار و كسانى كه دعوتش را پذيرفته و از او پيروى
دَعْوَتِهِ ، وأَجْزِلْ لَهُ عَلى ما وَأَيْتَهُ قآئِماً بِهِ مِنْ أَمْرِكَ ثَوابَهُ ،
كردند ؛ شادمان گردان . و به خاطر اين كه به دستور تو قيام كرده و دستوراتت را اجرا مىكند ، ثوابش را بر آنچه وعده كرده‌اى افزون
وَابْنِ قُرْبَ دُنُوِّهِ مِنْكَ في حَياتِهِ ، وَارْحَمِ اسْتِكانَتَنا مِنْ بَعْدِهِ ،
و شايسته گردان ؛ در زمان زندگانيش نيز او را به مقام قرب خود نزديك بگردان ، و به بيچارگى و بدبختى ما پس از او رحم كن ؛
وَاسْتِخْذآءَنا لِمَنْ كُنَّا نَقْمَعُهُ بِهِ إِذا فَقَدْتَنا وَجْهَهُ ، وَبَسَطْتَ أَيْدِيَ
( خدايا ؛ ) به ما رحم كن آن گاه كه پس از گم كردن روى مبارك او ، مجبور به فروتنى در برابر كسانى شويم كه با او نابودشان
مَنْ كُنَّا نَبْسُطُ أَيْدِيَنا عَلَيْهِ لِنَرُدَّهُ عَنْ مَعْصِيَتِهِ ، وَافْتِراقَنا بَعْدَ
مىكرديم ؛ و كسانى كه ما برايشان مسلّط شده بوديم تا آنها را از نافرمانى آن حضرت باز داريم ، بر ما مسلّط شوند ؛
الْالْفَةِ وَالْإِجْتِماعِ تَحْتَ ظِلِّ كَنَفِهِ ، وَتَلَهُّفَنا عِنْدَ الْفَوْتِ عَلى ما
رحم كن بر ما كه پس از هماهنگى و دوستى و گرد آمدن در زير سايهء حمايت او ، دوباره پراكنده شويم ؛ رحم كن حسرت خوردن
أَقْعَدْتَنا عَنْهُ مِنْ نُصْرَتِهِ ، وَطَلَبِنا مِنَ الْقِيامِ بِحَقِّ ما لاسَبيلَ لَنا
ما را - هنگام از دست دادن - بر آنچه ما را بازداشتى از يارى او و طلب برپائى حق آنچه براى ما راهى
إِلى رَجْعَتِهِ . وَاجْعَلْهُ اللَّهُمَّ في أَمْنٍ مِمَّا يُشْفَقُ عَلَيْهِ مِنْهُ ، وَرُدَّ
به سوى بازگشت آن نيست . خدايا ؛ او را در امان بدار از چيزهايى كه برايش مىترسيم ؛