الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ١٦٤
8 - دعاى امام حسن عسكرى عليه السلام در قنوت
تُظْهِرُنا لَهُ بِهِ ، وَلا تُشْمِتْ بِنا حاسِدِى النِّعَمِ ، وَالْمُتَرَبِّصينَ بِنا
تا به وسيلهء آن ما را در نظر او قرار دهى ؛ و ما را مورد شماتت و سرزنش كسانى كه به نعمت‌هاى ما حسادت مىورزند ، و در كمين پشيمان‌شدن و
حُلُولَ النَّدَمِ ، وَنُزُولَ الْمُثَلِ ، فَقَدْ تَرى يا رَبِّ بَرآئَةَ ساحَتِنا ،
گرفتار شدن‌مان و نازل‌شدن عقوبت‌ها هستند قرار مده . پروردگارا ؛ تو به خوبى مىبينى كه دل ما پاك است ،
وَخُلُوَّ ذَرْعِنا مِنَ الْإِضْمارِ لَهُمْ عَلى إِحْنَةٍ ، وَالتَّمَنّي لَهُمْ وُقُوعَ
و قلب ما از پنهان كردن كينه‌اى نسبت به افراد خالى است ، و آرزوى گرفتارى و نابودىشان را نيز
جآئِحَةٍ ، وَما تَنازَلَ مِنْ تَحْصينِهِمْ بِالْعافِيَةِ ، وَما أَضْبَؤُا لَنا مِنِ
نداريم ؛ و مىبينى آنچه را كه بر ايشان نازل مىشود از حفظشدن آنان به وسيلهء عافيت ؛ و در مقابل ، آنان در كمين نشسته‌اند تا
انْتِهازِ الْفُرْصَةِ ، وَطَلَبِ الْوُثُوبِ بِنا عِنْدَ الْغَفْلَةِ . أَللَّهُمَّ وَقَدْ
فرصتى عليه ما به دست آورند ، و غافلگيرانه بر ما هجوم آورند . بار الها ؛
عَرَّفْتَنا مِنْ أَنْفُسِنا ، وَبَصَّرْتَنا مِنْ عُيُوبِنا خِلالًا نَخْشى أَنْ تَقْعُدَ
خودت را از راه خويشتن‌مان به ما شناساندى ، و عيب‌ها و زشتىهايى كه ما داشتيم به ما نشان دادى به گونه‌اى كه ترسيديم
بِنا عَنِ اشْتِهارِ إِجابَتِكَ ، وَأَنْتَ الْمُتَفَضِّلُ عَلى غَيْرِ الْمُسْتَحِقّينَ ،
نگذارند به پاسخ‌گويى آشكار تو دست يابيم . اين در حالى است كه تو به كسانى كه استحقاق ندارند مهربانى و فضل و بخشش
وَالْمُبْتَدِئُ بِالْإِحْسانِ غَيْرَ السَّآئِلينَ ، فَأْتِ لَنا مِنْ أَمْرِنا عَلى
مىكنى ؛ و نسبت به كسانى كه درخواست نيز نمىكنند ، خودت شروع به احسان و نيكى مىكنى . بدين سان ، كار ما را بر
حَسَبِ كَرَمِكَ وَجُودِكَ وَفَضْلِكَ وَامْتِنانِكَ ، إِنَّكَ تَفْعَلُ ما تَشآءُ ،
حسب كرامت و بزرگوارى ، سخاوت ، فضل و منّت نهادنت ، درست كن . همانا ، تو هر كارى بخواهى انجام مىدهى ؛
وَتَحْكُمُ ما تُريدُ ، إِنَّا إِلَيْكَ راغِبُونَ ، وَمِنْ جَميعِ ذُنُوبِنا تآئِبُونَ .
و به هر چه اراده كنى ، حكم مىكنى . ما به سوى تو اشتياق داريم ، و از تمام گناهان‌مان توبه مىكنيم .
أَللَّهُمَّ وَالدَّاعي إِلَيْكَ ، وَالْقآئِمُ بِالْقِسْطِ مِنْ عِبادِكَ ، الْفَقيرُ إِلى
بار الها ؛ همان كسى را كه تنها به سوى تو فرامى خواند ، و از بين بندگانت براى برقرارى عدل و داد دست به قيام مىزند ، و خود را
رَحْمَتِكَ ، الْمُحْتاجُ إِلى مَعُونَتِكَ عَلى طاعَتِكَ ، إِذِ ابْتَدَأْتَهُ بِنِعْمَتِكَ ،
نيازمند رحمتت مىداند ، و احتياج به كمك تو براى فرمان‌برداريت دارد ؛ همان كسى كه ابتداءاً نعمتت را به او مرحمت كردى ،