الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ١٤١
17 - نماز ديگر در شب نيمهء شعبان
سَعَدَ جَدُّهُ ، وَتَوَفَّرَ مِنَ الْخَيْراتِ حَظُّهُ ، وَاجْعَلْني مِمَّنْ سَلِمَ فَنَعِمَ
از كوشش خود به سعادت رسيدند و از خيرات و خوبىها بهرهء كامل بردند ؛ و از آنان كه در زندگى سالم ماندند پس متنعّم گرديدند
وَفازَ فَغَنِمَ ، وَاكْفِني شَرَّ ما أَسْلَفْتُ ، وَاعْصِمْني مِنَ الْإِزْدِيادِ في
و پيروز گشتند پس غنيمت يافتند ؛ و مرا از شرّ كارهاى گذشته‌ام كفايت فرما و از اين كه در آينده بر نافرمانى تو بيفزايم حفظ
مَعْصِيَتِكَ ، وَحَبِّبْ إِلَيَّ طاعَتَكَ وَما يُقَرِّبُني مِنْكَ وَيُزْلِفُني عِنْدَكَ .
فرما ، و فرمان‌بردارى از خودت را و آن چه را باعث نزديك‌شدن به حضرت توست و به من نزد تو منزلت مىدهد محبوب من گردان .
سَيِّدي إِلَيْكَ يَلْجَأُ الْهارِبُ ، وَمِنْكَ يَلْتَمِسُ الطَّالِبُ ، وَعَلى
اى آقاى من ؛ گريختگان به سوى تو پناهنده مىشوند و جويندگان به درگاه تو التماس مىكنند ، و
كَرَمِكَ يُعَوِّلُ الْمُسْتَقيلُ التَّآئِبُ ، أَدَّبْتَ بِالتَّكَرُّمِ وَأَنْتَ أَكْرَمُ
آنان كه طلب گذشت مىكنند و توبه‌كار شدند اعتمادشان بر كرم توست ؛ تو بندگانت را با رفتار بزرگوانه‌ات در حالى كه بزرگوارترين
الْأَكْرَمينَ ، وَأَمَرْتَ بِالْعَفْوِ عِبادَكَ وَأَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحيمُ . أَللَّهُمَّ
كريمان هستى ، ادب كردى ؛ و به بندگانت دستور بخشش دادى در حالى كه خودت بخشنده و مهربانى .
فَلاتَحْرِمْني ما رَجَوْتُ مِنْ كَرَمِكَ ، وَلاتُؤْيِسْني مِنْ سابِغِ نِعَمِكَ ،
اى خدا ؛ مرا از اميدى كه به بزرگوارىات دارم محروم مكن ، و از نعمت فراگير و فراوانت نااميد مگردان ،
وَلاتُخَيِّبْني مِنْ جَزيلِ قِسَمِكَ في هذِهِ اللَّيْلَةِ لِأَهْلِ طاعَتِكَ ،
و از قسمت‌هاى بزرگت براى فرمان‌بردارانت در اين شب مرا هم ناكام مساز ،
وَاجْعَلْني في جُنَّةٍ مِنْ شِرارِ بَرِيَّتِكَ . رَبِّ ، إِنْ لَمْ أَكُنْ مِنْ أَهْلِ
و مرا از آفريدگان شرور و بد رفتارت در حفظ خود بدار . بارپروردگارا ؛ اگر من قابل آنچه درخواست كردم نيستم ،
ذلِكَ فَأَنْتَ أَهْلُ الْكَرَمِ وَالْعَفْوِ وَالْمَغْفِرَةِ ، وَجُدْ عَلَيَّ بِما أَنْتَ
ليكن تو اهل بزرگوارى و بخشش و آمرزشى ؛ بر من به آنچه سزاوار مقام توست كرامت فرما
أَهْلُهُ لابِما أَسْتَحِقُّهُ فَقَدْ حَسُنَ ظَنّي بِكَ ، وَتَحَقَّقَ رَجآئي لَكَ ،
نه آنچه شايستهء من است ؛ چون به تو خوش‌گمان بوده و اميدم به سوى توست ،
وَعَلِقَتْ نَفْسي بِكَرَمِكَ ، فَأَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمينَ وَأَكْرَمُ الْأَكْرَمينَ .
و جانم به كرامتت بسته است ؛ چون عقيده دارم كه تو مهربان‌ترين مهربانان و بزرگوارترين بزرگواران هستى .