الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — الصفحة ١٢٥

7 - نماز و دعاى فَرَج براى رفع مشكلات مهمّ

مشاهده كردم . من در منزل ملك التجّار ، مهمان حاج ميرزا باقر امام جمعه بودم .

ايشان از وطنش تبعيد شده بود و از طرف حاكم اجازه نداشت به تبريز برگردد . من هر چند مهمان او بودم و تهيّهء خوردنى و آشاميدنى بر من لازم نبود امّا به خاطر مخارج ديگر ، چون غريب بودم و با اهل آنجا مأنوس نبودم قرض برايم امكان نداشت ، و لذا به شدّت در تنگدستى بودم .

يك روز با امام جمعه در صحن خانه نشسته بوديم . من بلند شدم و به اتاق بالا براى استراحت و نماز رفتم . بعد از خواندن نماز ظهر و عصر كتابى را در اتاق ديدم .

آن را برداشتم و ديدم ترجمهء جلد سيزدهم « بحار الأنوار » است كه در احوالات امام زمان عجّل اللَّه تعالى فرجه الشريف نوشته شده است .

چون كتاب را باز كردم اين دعا را در باب معجزات حضرت ديدم . با خود گفتم : آن را امتحان مىكنم . پس بلند شدم ، نماز خواندم و دعا كردم و سجده انجام دادم . سپس پيش شيخ رفتم و در كنارش نشستم كه در اين هنگام مردى با كاغذى در دست وارد شد و آن را به امام جمعه داد و پارچهء سفيدى را در پيش او گذاشت .

امام جمعه بعد از خواندن نامه ، آن را به همراه پارچه به من داد و گفت : اين مال توست .

وقتى پارچه را باز كردم ديدم تاجر على اصغر تبريزى بيست تومان در پارچه گذاشته و در نامه نوشته كه به من برسانند . به زمان نوشتن نامه كه نگاه كردم ديدم درست همان زمانى است كه از دعا فارغ شدم . تعجّب كردم و در حالى كه خدا را تسبيح مىگفتم تبسّمى كردم ، امام جمعه علّت را از من پرسيد و من داستان را برايش گفتم .

امام جمعه گفت : سبحان اللَّه ؛ من هم اين كار را به خاطر بر طرف شدن مشكلم انجام مىدهم .

به او گفتم : بلند شو و شتاب كن .

به اتاق رفت و پس از خواندن نماز ظهر و عصرش همان كارهايى را كه من انجام داده بودم بجا آورد و زمانى نگذشت كه حاكمى كه او را به تهران احضار كرده بود بر كنار شد و شاه از او معذرت‌خواهى كرد و او را با احترام به تبريز برگردانيد و از آن