اهل بيت (ع) عرشيان فرش نشين (فارسى) — الصفحة ٦٢٦

گريه بر مصائب اهل بيت عليهم السلام

أَفَما تَذْكُرُ ما صُنِعَ بِهِ ؟

آيا از آنچه با حضرت امام حسين روا داشتند ياد مىكنى ؟

گفتم : آرى ، فرمود : آيا جزع و بىتابى مىكنى و دل‌آزرده مىگردى ؟

گفتم : آرى ، به خدا چنان گريه مىكنم كه گريه گلوگيرم مىشود در حدّى كه خانواده‌ام آثارش را در من مشاهده مىكنند و در آن حال نمىتوانم چيزى بخورم و آثار حزن و اندوهم از رخسارم پيداست ، حضرت فرمود :

رَحِمَ اللهُ دَمْعَتَكَ

. خدا بر گريه‌ات رحمت آورد .

البته تو از آنان هستى كه از اهل جزع بر ما محسوب مىشوند و از آنانى كه براى شادى ما شاد و براى آزردگى ما اندوهگين‌اند ، بىترديد تو در هنگام مردن پدران مرا نزد خود حاضر مىبينى ، دربارهء تو به ملك الموت سفارش مىكنند و تو را به چيزى مژده مىدهند كه پيش از مردنت چشمت روشن مىشود و ملك الموت نسبت به تو از مادر مهربان به فرزندش مهربان‌تر مىگردد « 1 » .

اميرالمؤمنين على عليه السلام به حضرت امام حسين عليه السلام نظر كرد و فرمود :

يا عَبْرَةَ كُلِّ مُؤمِنْ ! فَقالَ : أَنا يا أَبَتاهْ ؟ فَقالَ : نَعَمْ يا بُنَيَّ « 2 »

. اى گريهء هر مؤمن ، گفت : من هستم اى پدر ؟ فرمود : آرى ، اى پسرم .

حضرت امام صادق عليه السلام فرمود :

( 1 ) - كامل الزيارات : 101 ، باب 32 ، حديث 6 ؛ بحار الأنوار : 44 / 289 ، باب 34 ، حديث 31 . ( 2 ) - كامل الزيارات : 108 ، باب 36 ، حديث 1 ؛ بحار الأنوار : 44 / 280 ، باب 34 ، حديث 10 .