اهل بيت (ع) عرشيان فرش نشين (فارسى) — الصفحة ٥٨٩

10 - محبت و آمرزش

حسنات است ، به صورتى كه بيان شد مايهء آمرزش و تزايد خوبىهاست .

كسى فكر نكند كه چون داراى محبت است پس مجوزى براى ورود به هر گناه را همراه دارد و ارتكاب گناهان مانع نجات او نيست ، اين تصور ، تصورى شيطانى و برخاسته از هواى نفس است .

محبت اگر محبت واقعى باشد توان پاك‌سازى و تزايد سرمايهء عملى و معنوى براى انسان دارد .

مُحب در نهايت ، جلوه‌اى از محبوب مىشود و عاقبت ، فانى در معشوق مىگردد .

حرّ بن يزيد با لحظه‌اى فكر ، عاشق حضرت حسين عليه السلام شد و اين عشق باعث شد كه دست از جاه و مقام و مرتبهء سرلشگرى و مال و منال دنيا و يزيد و يزيديان بردارد و به شرف توبهء واقعى نايل گردد تا گناهانش آمرزيده شود و به پسنديده‌ترين عمل كه جهاد است دست يازد و به شريف‌ترين حقيقت كه شهادت است برسد ؛ اين همه ، كار محبت و عشق بود !

بر اساس اين واقعيت ، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود :

حُبُّنا - أَهْلُ الْبَيْتِ - يُكَفِّرُ الذُّنُوبَ وَيُضَاعِفُ الْحَسَناتِ « 1 »

. محبت ما اهل بيت مايهء محو كردن گناهان و افزون ساختن حسنات است .

و حضرت امام مجتبى عليه السلام فرمود :

وَإنَّ حُبَّنا لَيُساقِطُ الذُّنُوبَ مِنْ ابْنِ آدَمَ كَما يُساقِطُ الرِّيْحُ الْوَرَقَ مِنَ

( 1 ) - الأمالى ، طوسى : 164 ، المجلس السادس ، حديث 274 ؛ ارشاد القلوب : 2 / 253 ؛ بحار الأنوار : 65 / 100 ، باب 18 ، حديث 5 .