اهل بيت (ع) عرشيان فرش نشين (فارسى) — الصفحة ٥٣٢
اهل بيت عليهم السلام معلمان قرآنى
مىشوند يافته‌هاى فكرى و بافته‌هاى علمى خود را بر آيات حق به عنوان معانى آيات تحميل كنند و از اين مسير هم به خود و هم به مسلمانان خسارت‌هاى غيرقابل جبران وارد سازند .
پيامبر صلى الله عليه و آله دربارهء قرآن مىفرمايد :
ظَاهِرُهُ أنيقٌ ، وَبَاطِنُهُ عَمِيقٌ ، لَاتُحصَى عَجَائِبُهُ وَلَا تُبْلَى غَرَائِبُهُ « 1 »
. ظاهرش داراى ترتيبى نيكو و آراسته و باطنش ژرف است ، شگفتىهايش به شماره نيايد و عجايبش كهنه نگردد .
در اين صورت چگونه قرآن با فهم ناقص و دانش ناچيز اين و آن قابل فهم است ؟ ! و چرا هر از راه رسيده‌اى به خود اجازه مىدهد كه بدون تعليمات پيامبر و اهل بيت عليهم السلام به سوى قرآن رود و آنچه را با فهم و دانش ناقص خود مىفهمد ، به عنوان معناى يقينى آيات به خورد بىخبران و جاهلان دهد ؟ !
اى كاش با قرآن و دين خدا هم مانند ساير علوم تخصصى برخورد مىشد تا اين همه زيان و خسارت معنوى و فرهنگى بر مردم تحميل نمىشد .
كسانى بايد از معانى قرآن سخن گويند كه - به فرمودهء قرآن - راسخان در دانش‌اند و بر پايهء روايات اصيل ، راسخان در دانش ، جز پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام مطهرش ، كسى ديگر نيست .
آيات متشابه قرآن - كه يقيناً اگر بدون كمك گيرى از اهل بيت عليهم السلام معنا شود و آن معنا پذيرفته شود ، انسان را به كفر و زندقه و ضلالت و شقاوت دچار مىكند - بايد به وسيلهء راسخان در علم تأويل گردد و از ظاهر معنايش كه جز معناى لغوى چيزى نيست چشم پوشى شود .
( 1 ) - الكافى : 2 / 598 ، كتاب فضل القرآن ، حديث 2 ؛ وسائل الشيعة : 6 / 171 ، باب 3 ، حديث 7657 ؛ بحار الأنوار : 89 / 17 ، باب 1 ، حديث 16 .