اهل بيت (ع) عرشيان فرش نشين (فارسى) — الصفحة ٣٩٩
جنگ جمل
دوست باشد و دشمنى كن با كسى كه با على دشمن باشد ، آيا تو نخستين كسى نبودى كه با من بيعت كردى و بيعت خود را شكستى ؟
خدا مىفرمايد :
« . . . فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّما يَنْكُثُ عَلى نَفْسِهِ . . . » « 1 » .
. . . پس كسى كه پيمان مىشكند فقط به زيان خود مىشكند . . .
طلحه پشيمان شده ، گفت : از خدا آمرزش مىخواهم و باز گشت .
مروان بن حكم كه احساس كرد طلحه مىخواهد معركه را ترك كند ، تيرى به جانب او انداخت و طلحه - بدون اينكه مهلت يابد بصريان را از عمل باطل و ضد حق و خائنانه‌اى كه خود و زبير پايه‌گذارش بودند آگاه سازد - در دم جان سپرد !
امام پس از اين ، لشكريان خود را مخاطب قرار داده ، فرمود : هنگامى كه سپاه جمل را شكست داديد ؛ مجروحان را نكشيد ، اسيران را به قتل نرسانيد ، فراريان را تعقيب نكنيد ، عورت كسى را آشكار ننماييد ، كشته‌اى را گوش و بينى نبريد ، مال كسى را نبريد ، جز آنچه را كه در ميدان جنگ گذارده‌اند .
شكست دشمن در نظر حضرتش قطعى بود ، باز هم فرمان حمله صادر نشد . سپاه جمل بر ميمنهء لشكر امام حمله كرده ، آن را به عقب نشانيد ، در اينجا بود كه فرمان حمله صادر شد و شيرازهء لشكر جمل از هم گسست و به شكست خفت‌بارى دچار شد .
اين است على ، اين است مِهر على بر دشمن و رحمت او بر انسان در ميدان جنگ .
( 1 ) - فتح ( 48 ) : 10 .